suusopavontuur.reismee.nl

Van droom naar werkelijkheid

Inmiddels is de modeshow alweer 3 weken geleden en kan ik eindelijk een beetje tot rust komen. De show heeft de afgelopen maanden bijna al mijn tijd opgeëist maar het heeft werkelijk al mijn dromen overtroffen. Het zal wel een beetje een langer verhaal worden dit keer maar ik neem jullie graag mee voor een kijkje achter de schermen van de A Woman’s Worth Fashion Show “From the slum to the catwalk”.

De laatste dagen voor de show bleef ik maar op en neer reizen tussen Jinja en Kampala en rusten was er niet bij. Zoals bij elk evenement zijn er altijd de nodige lastminute dingen die geregeld moeten worden en dat was nu dus ook zo. Maandag voor de show was ik in Kampala voor de fittings en alle modellen kwamen langs om de outfits te passen. Ineens werd alles heel echt…. Ondertussen werd er in Jinja tot in de late uurtjes gewerkt om de sieradencollectie af te krijgen. De vrouwen hebben de laatste dagen voor de show hun bedrijfjes gesloten om ervoor te zorgen dat alles op tijd af zou zijn. Tot overmaat van ramp viel de stroom regelmatig uit maar er werd dan gewoon met zaklamp en al doorgewerkt. Zelden heb ik de vrouwen zo gedreven gezien en er hing een geweldige sfeer op kantoor. De tijd drong en alles moest en zou perfect zijn volgens de vrouwen (nou ja, ook wel van mij haha). We hebben maanden lang hard gewerkt dus de vrouwen wilde hun kwaliteiten laten zien en niks aan het lot overlaten. Het enige wat aan het lot was overgelaten was het weer…..

De dag voor de show waren we met het hele team al op locatie en we zouden hier allemaal tot zondag verblijven. Ik werd lichtelijk nerveus toen alle modellen, de presentatrices, de DJ, de licht en geluid mensen, etc. arriveerden. Ineens besefte ik me dat iedereen daar was omdat IK met een idee was gekomen voor een modeshow. Er was geen weg meer terug en de catwalk werd over het zwembad geplaatst. Tijdens de laatste vergadering op vrijdagavond werden de laatste dingen besproken en moest ik alles uit handen geven. Iedereen wist precies wat hij of zij moest doen en iedereen nam deze verantwoordelijkheid dan ook. Langzaamaan viel de stress van mijn schouders want er was niet veel meer te doen dan te wachten tot het grote moment. Ik was zo ontzettend moe maar slapen zat er toch niet echt in. In de banda naast me werd de hele nacht nog gewerkt aan de laatste outfits en er spookte allerlei scenario’s door mijn hoofd. Vooral de regen die maar bleef vallen want er was geen plan B voor regen…. Alles zou buiten plaatsvinden en we hadden geen geld voor een tent. Als het de hele nacht regent (stormt in dit geval) tot vroeg in de ochtend dan blijft het meestal de dag erna droog dus dat hoopte we maar.

Zaterdag 20 oktober was aangebroken! Met wallen tot op mijn knieën wist ik dat ik op die dag al mijn laatste energie moest geven om het een perfecte dag te maken en jeetje wat is dat gelukt! De vrouwen kwamen met een busje vanuit Walukuba naar the Black Lantern en ze keken hun ogen uit! De modellen waren inmiddels met de repetitie bezig en ineens besefte ik dat onze show niet onder zou doen voor de Kampala Fashion Week. Het werd tijd om me klaar te maken om de gasten te ontvangen. Om 19 uur was de show uitverkocht en waren de meeste gasten gearriveerd. The Black Lantern was omgetoverd in een waar paradijs en alle gasten waren enorm onder de indruk. De zon ging onder, de spotlights gingen aan en de show werd geopend met een video over het ontstaan van A Woman’s Worth. Ik zat tussen de vrouwen en ik weet niet hoe ik het gevoel moet omschrijven toen de eerste modellen opkwamen. Alles maar dan ook echt alles klopte gewoon! Het zag er waanzinnig uit en het publiek zat compleet verbaasd te kijken aangezien niemand zo’n professionele show had verwacht. Al die weken had ik de outfits in ons stoffige naaiatelier in de sloppenwijk gezien en ineens werd het gedragen door een professioneel model, met de juiste make up, het juiste licht, de perfecte muziek en op een waanzinnige catwalk van glas! Ik zal de nodige foto’s toevoegen zodat jullie de collecties ook kunnen zien. Tijdens het showen van de sieradencollectie zijn de modellen zelfs (in overleg) het zwembad in gegaan! Het publiek ging toen compleet uit hun dak en het overtrof alle verwachtingen. Als kers op de taart hadden we nog de bruidsjurk. Ik weet niet hoeveel mensen hier met tranen in hun ogen naar hebben zitten kijken maar in ieder geval iedereen om me heen wel. Het was in alle opzichten de “finale” van de show. Brenda is behalve een vriendin van me ook een model en modeontwerpster. Ze is regelmatig naar Jinja gekomen om met de vrouwen te werken en vanaf moment 1 was duidelijk dat Brenda de bruidsjurk zou showen. De jurk is gedecoreerd met papierkraaltjes die normaal alleen voor sieraden worden gebruikt. Toen ik de vrouwen vertelde dat ik de kraaltjes wilde gebruiken als decoratie keken ze me gek aan en al zeker voor een bruidsjurk want “dat kon toch niet”. Er zit gigantisch veel werk in de jurk maar het resultaat was verbluffend!! De vrouwen (en de rest van het publiek) gingen uit hun dak toen Brenda opkwam. Daar stond hun “teacher Brenda” na al die maanden dan in de bruidsjurk. Vol trots rolde tranen van geluk over mijn wangen en het was alle stress en drukke weken dubbel en dwars waard. Alle vrouwen zijn vervolgens naar voren gehaald en ze hebben de dag van hun leven gehad! Na afloop werd ik overspoeld door mooie woorden en mijn telefoon stond niet meer stil. Het feestje is nog tot laat doorgegaan en met een enorme glimlach ben ik gaan slapen. Zo zie je maar, dromen komen soms echt uit!

De volgende ochtend werd ik wakker en ineens was het voorbij maar wat een geweldige herinnering! We hadden naast alle andere professionals ook de beste catwalkfotograaf aan boord en zondagmiddag kwamen de eerste foto’s binnen. Giulio Molfese heeft prachtige foto’s gemaakt en zijn foto’s van Kampala Fashion Week zijn gepubliceerd in de Italiaanse Vogue. De kenners weten dan dat het niet zomaar een fotograaf is.

De show werd live via Facebook uitgezonden en ik weet dat er redelijk wat mensen vanuit Nederland mee hebben gekeken. Via onderstaande link kun je de hele show terugkijken als je het hebt gemist!

https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=2144662542231332&id=1565413100407123

De weken na de show waren nog steeds redelijk druk aangezien er de nodige afspraken voortkwamen uit de show. Zo zullen sommige outfits gedragen worden bij de volgende Miss Tourism verkiezing en er zijn orders geplaatst door een winkel uit Amerika. Direct na de show waren er al de nodige orders voor de sieraden dus de vrouwen konden gelijk aan de slag. Ook zijn er de nodige potentiële samenwerkingspartners die zich hebben aangediend maar we gaan eerst alles maar eens laten bezinken en kijken hoe we verder gaan. Het is in ieder geval zeker dat we volgend jaar weer een modeshow gaan doen de eerste vergaderingen hebben al plaatsgevonden!

Ondertussen draait het project natuurlijk ook gewoon door en over 2 weken beginnen de examens alweer. Op 8 december is de 5e diploma uitreiking en dan hebben we in totaal met 75 vrouwen (en dus families) gewerkt. Een enorme mijlpaal dus! Het was een ontzettend hectisch jaar maar ik ben apetrots op alles wat we bereikt hebben.

Het is november en dat betekend dat de budgetten voor volgend jaar weer gemaakt worden. Stap voor stap zijn we aan het groeien en ook volgend jaar hopen we weer minimaal 30 vrouwen deel te kunnen laten namen aan ons programma. Dit kunnen we niet zonder jullie hulp en via onze online campagne hopen we voor kerst € 3.300 op te halen om een gedeelte van ons budget te dekken. Als trouwe lezer hoef ik jullie niet uit te leggen hoe hard het nodig is en wat voor mooie resultaten we al behaald hebben. Elke euro is meer dan welkom en echt alle beetjes baten. Natuurlijk mag de campagne zoveel mogelijk gedeeld worden om ons doel te behalen! Alle donaties (kleine en grote) kunnen gedaan worden via onderstaande link.

https://onepercentclub.com/awomansworth

Alvast heel erg bedankt en mijn volgende verhaal zal weer in het teken staan van een feestje, namelijk de 5e diploma uitreiking! Diana (een van onze Nederlandse bestuursleden) is voor een paar weken in Oeganda en we zijn bezig om de puntjes op de i te zetten voor het trainingsprogramma.


Liefs uit Jinja!

Modeshow "From the slum to the catwalk"

Door alle drukte zou ik bijna vergeten om jullie mee te laten genieten van alle voorbereidingen voor de modeshow. Terwijl ik hier op kantoor zit wordt er druk gewerkt aan de laatste outfits en de naaimachines draaien op volle toeren! Mijn vakantie in Nederland lijkt alweer lang geleden maar ik heb er enorm van genoten! Het was fijn om even weg te zijn van werk en om iedereen weer te zien. Uiteraard heb ik de nodige frikadellen gegeten dus ik kan er weer even tegen!

Vanaf het moment dat ik ben geland in Entebbe begon de hectiek rondom de modeshow en dit zal tot volgende week zaterdag doorgaan. Ondanks dat de workshops gewoon hebben plaatsgevonden toen ik in Nederland was, is er nog ontzettend veel te doen. Meer dan eens heb ik mezelf moeten knijpen of alles wat er gebeurde wel werkelijkheid was want wat er de afgelopen weken allemaal is gebeurd had ik nooit durven dromen.

Wat begon als een grap is uitgegroeid tot een hele professionele modeshow. Al vrij snel had Joram Model Management toegezegd om 10 modellen gratis de show te laten lopen. Via via heb ik de nodige telefoonnummers verzameld om ook de rest van de show zo professioneel mogelijk te maken en ik kan vol trots zeggen dat dit is gelukt! Na wat telefoontjes en koffie afspraken wordt de show gepresenteerd door Lady Slyke (een Oegandese tv-persoonlijkheid) en Josephine Mutesi (Miss Earth Uganda). Bij een modeshow hoort uiteraard ook muziek en het is gelukt om DJ Rachael te boeken. Ze is hier erg bekend en ze is de eerste vrouwelijke DJ in Oost-Afrika. Natuurlijk wilde ik ook een goede fotograaf zodat we na afloop mooie foto’s hebben en ja hoor, we hebben Giulio Molfese, de allerbeste fotograaf op het gebied van modeshows! Het geweldige nieuws is dat al deze mensen zich gratis inzetten voor de modeshow dus niemand wordt betaald! Het zijn geen kleine namen in de mode-industrie en iedereen vraagt zich dan ook af hoe ik dit geregeld heb. Als kers op de taart hebben we de beste productiemaatschappij op het gebied van licht en geluid aan boord en waar we eerst een catwalk van hout zouden hebben krijgen we nu een catwalk gemaakt van glas. De catwalk wordt geplaatst over het zwembad van The Black Lantern en de modellen zullen dus letterlijk en figuurlijk over water gaan lopen. Ik durf bijna niet eens te dromen hoe alles er uit gaat zien!!

Ondanks dat iedereen zich vrijwillig inzet hebben we uiteraard toch de nodige kosten. Voor het licht en geluid hebben we enorme korting gekregen maar helaas lukte het niet om alles gratis te krijgen. Met een sponsorvoorstel onder mijn arm ging ik op pad en ik ben maar meteen begonnen bij het grootste bedrijf in Jinja, Nytil. Per toeval is dit een textielfabrikant dus er waren enige aanknopingspunten. Na een kort maar leuk gesprek te hebben gehad met de manager kwam een week later het bericht dat ze hebben besloten om akkoord te gaan met ons voorstel en daarbij hadden we dus meteen een hoofdsponsor! Ze hebben ook stageplaatsen aangeboden voor de vrouwen en wellicht dat we nog op meer gebieden gaan samenwerken.

Een week later zat ik in de VIP vergaderruimte bij een van de grootste hotels in Oeganda. De eigenaar bezit een aantal grote bedrijven in Oeganda en daar zat ik dan ineens tussen al het goud en marmer…. Tegenwoordig kom ik nog eens ergens….. Hij werd uit zijn vergadering gehaald want madam Susan was gearriveerd…. We hebben in ieder geval de toezegging gehad dat ze het project gaan sponsoren en de nadere details worden nog besproken. Terwijl mijn agenda steeds voller wordt en ik om de paar dagen op en neer reis tussen Jinja en Kampala geeft het me ontzettend veel energie! De zaterdagen ben ik standaard op kantoor voor de workshops en ondanks dat ik me niet echt nuttig kan maken tijdens de lessen geniet ik volop van alles wat er gebeurd. De vrouwen hebben inmiddels een goed beeld van wat er gaat gebeuren en ze zijn erg betrokken en offeren steeds meer tijd op om alles op tijd af te krijgen. Ik weet hoe hun persoonlijke situatie is en een dag niet werken betekend ook een dag geen inkomen. Momenteel zijn ze allemaal minimaal 1 of 2 dagen per week in de workshop en dat is mooi om te zien. Ze weten dat de show allerlei nieuwe mogelijkheden gaat bieden en ze leren veel nieuwe dingen. Een aantal vrouwen hebben ook al extra orders gekregen naar aanleiding van de nieuwe technieken die ze hebben geleerd! Mijn missie voor de modeshow is dus al geslaagd!! Ik ben ook helemaal verliefd op alle ontwerpen die er zijn gemaakt. We hebben een prachtige sieradenlijn samengesteld en we hebben 5 kledinglijnen. De show wordt afgesloten met een bijzondere bruidsjurk. De jurk is gedecoreerd met de papierkraaltjes die ze normaal gesproken voor sieraden gebruiken. De vrouwen hebben geleerd om “out of the box” te denken en dit heeft geweldige resultaten opgeleverd. Alle items gaan in de verkoop na de show dus hopelijk kunnen de vrouwen zo ook nog een extraatje verdienen op die avond. Ze zijn bezig om hun eigen outfits voor de show uit te zoeken want ze weten nu wel dat er heel wat gaat gebeuren en dat ze ook door diverse media geïnterviewd zullen worden.

Naarmate de datum nadert komt er meer aandacht vanuit media en ik weet werkelijk waar niet wat de show allemaal gaat brengen. Ik heb zoveel bijzondere mensen mogen ontmoeten in de afgelopen maanden en ik ben ontzettend trots om het beste van het beste te kunnen bieden voor de vrouwen. Iedereen heeft het al over de show van volgend jaar maar nuchtere Hollander als ik ben wacht ik liever eerst de eerste editie af! Veel mensen vragen ook of ik een eigen winkel ga openen om de producten te verkopen. Iets wat misschien ooit wel gaat gebeuren maar dat is meer voor de langere termijn. We krijgen ook 2 bezoekers vanuit Nederland en Tamar arriveert maandag. Ze is bezig om haar eigen bedrijf op te starten en wil sieraden gemaakt van koehoorn verkopen in Nederland. Ik zal op freelance basis voor haar gaan werken om hier alles te regelen dus dat wordt mijn nieuwe uitdaging na de show. Diana komt vrijdag dus ook het Nederlandse bestuur is vertegenwoordigd! Voor iedereen die er helaas niet bij kan zijn heb ik goed nieuws want de show zal live te volgen zijn via onze Facebook pagina www.facebook.com/awomansworthuganda. De show is op zaterdag 20 oktober en begint om 18 uur Nederlandse tijd. Zet het alvast in je agenda als je het niet wilt missen en maak er met een bittergarnituurtje een leuke avond van!

Mijn focus voor de komende dagen is het verkopen van tickets dus hopelijk is de show uitverkocht voor aanvang. De komende week zal nog een tikkeltje drukker worden maar ik geniet van elk moment! Het is zo’n geweldig avontuur en ik had toch nooit van mijn leven kunnen bedenken dat ik een professionele modeshow zou organiseren! Na de show ga ik zeer zeker vrij nemen om bij te tanken en alles te laten bezinken. Een paar dagen lekker aan het zwembad klinkt als muziek in mijn oren momenteel namelijk haha. Ondertussen heb ik namelijk ook 10 studenten van het Windesheim Collega in Oeganda dus vervelen is er niet bij hier!

Liefs uit Jinja en volgende keer zal ik de nodige foto’s van de show plaatsen!

Mijlpalen voor A Woman's Worth

De tijd verstrijkt en inmiddels zijn er weer genoeg mijlpalen de revue gepasseerd. Het weer is niet bepaald iets om over te schrijven aangezien het in Nederland de afgelopen maanden vaker mooi weer is dan hier in Oeganda. Meer dan ooit heb ik met een dikke trui en pantoffels aan op de bank zitten bibberen en ik zal jullie de ervaringen van het ontbreken van warm water in huis op deze dagen besparen…. Het voordeel van alle regen is dat het hele land in volle bloei staat en het groener is dan ooit! Zeker als ik naar Kampala reis is het een traktatie om door alle wisselende landschappen te reizen. Via de theeplantages door naar het regenwoud en vervolgens naar de steeds drukker wordende omgeving richting de grote stad. En oh, wat vind ik die grote stad toch heerlijk tegenwoordig. Jinja is en blijft mijn thuis maar stiekem begin ik het stadse leven toch steeds meer te missen.

Op 2 juni hebben we voor de inmiddels 4e keer diploma’s uit mogen rijken! Een enorme mijlpaal en ook zeker iets om even bij stil te staan. In vele opzichten was het een “moeilijke”groep en leek alles moeizamer te verlopen dan voorheen. Het neemt niet weg dat we uiteraard de nodige mooie successen hebben geboekt. Van de 16 vrouwen waarmee we zijn gestart zijn er 3 door verschillende omstandigheden afgevallen en door weer andere omstandigheden waren 2 vrouwen niet in staat om op tijd het examen te doen. De 11 vrouwen die examen hebben gedaan zijn allemaal geslaagd en hebben dan ook vol trots hun diploma in ontvangst mogen nemen. Uiteraard ging dit alles gepaard met een klein feestje en de nodige Oegandese lekkernijen!

Mijn dagen worden steeds drukker en de werkzaamheden rondom het project worden steeds uitgebreider. Mede door de organisatie van de modeshow heb ik besloten om een stapje terug te gaan doen en om minder “in het veld” te gaan werken. Ik zal meer achter de schermen gaan werken en om bepaalde werkzaamheden over te dragen hebben we sinds een aantal weken een Office Manager in dienst genomen. Ik ken Brenda al 3 jaar en ze heeft enorm veel ervaring dus ik ben enorm blij met haar toevoeging! Behalve Brenda is er momenteel ook een externe consultant bij gekomen voor de Monitoring & Evaluatie van A Woman’s Worth. Al enige tijd worstelen we om bepaalde resultaten op de juiste manier te meten en om het project goed te evalueren. Hoe meten we nou de bijvoorbeeld impact van het programma? Gilbert is een Oegandees met enorm veel ervaring op dit gebied en hij werkt met diverse grote internationale organisaties. Hij gaat ons de komende maanden helpen bij het invoeren van een nieuw evaluatiesysteem. Zo kunnen we bij de nieuwe groep het verschil gaan meten van voor en na deelname. Zo gaan we meten op welk armoedeniveau de vrouwen zitten en wat de sociaal psychologische impact is. Weer wat extra werk op mijn bordje maar iets waar ik erg naar uitkijk omdat ik het heel interessant vind. Het zal ons ook helpen om op termijn extra sponsoring te krijgen aangezien bepaalde gegevens een vereiste zijn voor een aanvraag.

Een andere droom werd een aantal weken dan toch eindelijk werkelijkheid en we hebben inmiddels ons eigen naaiatelier! Door extra donaties en goede connecties hebben we een klein atelier met 4 machines die zowel handmatig als elektrisch bediend kunnen worden. Behalve ik gingen ook de vrouwen door het dolle heen aangezien dit machines zijn die ze zelf niet hebben. De kwaliteit van deze machines is beter en met het oog op de modeshow en andere ontwikkelingen (waar ik nog niks over kan zeggen) een must! De ontwikkelingen rondom de modeshow gaan sneller dan het licht en ondanks dat het steeds meer van mijn tijd inneemt geeft het me heel veel energie! Wat bijna begon als een grapje is inmiddels uitgegroeid tot een professionele show met alles er op en er aan. Elke zaterdag zijn er extra workshops voor de vrouwen en de naaisters worden in een snel tempo klaar gestoomd door ons team van modeontwerpers uit Kampala. Het is waanzinnig om te zien hoeveel talent er in de groep zit en de trainers die elke week vrijwillig uit Kampala komen zijn net als ik zeer onder de indruk. De laatste hand wordt momenteel gelegd aan de collectie en dan kan kunnen we aan de slag. De vrouwen hebben in de eerste weken geleerd hoe ze ontwerpen moeten schetsen en hier zijn echt prachtige creaties uit voort gekomen. De jurken die ze zelf geschetst hebben zullen ze ook zelf gaan maken en worden geshowd op de catwalk! Als klein meisje zat ik thuis ook vaak tussen de naaimachines, stoffen, spelden, scharen etc en ik moet zeggen dat het een waar genot was om de vrouwen afgelopen zaterdag voor het eerst patronen te zien knippen. Momenteel zijn onze nieuwe bestuursleden Caroline en Bart in Oeganda en ze hebben een koffer vol oud beddengoed meegenomen zodat de vrouwen met deze stoffen kunnen oefenen. Volgende week zijn de eerste jurken klaar dus ik ben zeer benieuwd! We proberen de vrouwen zoveel mogelijk zelf te laten maken dus ook het bedrukken van stoffen is de afgelopen weken aan bod gekomen en ook deze resultaten waren verbluffend! Qua organisatie is het team elke week aan het groeien en mijn netwerk is flink uitgebreid. Via een vriendin kwam ik in contact met Joram Model Management, het grootste modellenbureau in Oost-Afrika. Ze hebben modellen lopen in New York, Parijs, Milaan enzovoorts dus het is zeker geen kleine speler op de markt. Waar ik toch lichtelijk nerveus was voor die afspraak omdat ik wilde vragen of ze op een bepaalde manier iets wilde sponsoren werden de rollen gaandeweg het gesprek omgedraaid. Joram, de eigenaar, werd enorm enthousiast na mijn verhaal achter de modeshow en vroeg of hij er alsjeblieft onderdeel van uit mocht maken! Uhhhh, ja dat kan maar we hebben geen budget! Zonder problemen had ik in een half uur tijd 10 professionele modellen, haar en make-up geregeld voor de show. En dit allemaal gratis! De catwalk die over het zwembad gebouwd gaat worden wordt momenteel ontworpen door een bevriende architect en zelfs de landelijke media heeft al lucht gekregen van het evenement en het ziet er dus naar uit dat ik mijn tv-debuut ga maken! Ik heb werkelijk geen idee waar de modeshow allemaal toe gaat leiden maar tot nu toe is het een waanzinnig avontuur! Vooral omdat iedereen op vrijwillige basis meewerkt om onze vrouwen dat platform te kunnen geven. De vrouwen hebben nog steeds niet helemaal door wat hun boven het hoofd hangt en met youtube filmpjes probeer ik maar uit te leggen hoe een echte modeshow eruit ziet. Het is ook nogal een stap van de sloppenwijk naar de catwalk….

Na het afleggen van vele interviews gaan we op vrijdag de 13e (ja, we doen het gewoon) van start met de 5e groep! Nog een mijlpaal dus! Aan het einde van 2018 hebben we ongeveer 70 vrouwen geholpen en qua impact komt dit dus neer op meer dan 300 mensen aangezien de kinderen veelal ook profiteren van de effecten van het programma. En als ik over die getallen nadenk…. Ja, dan ben ik beretrots natuurlijk want dit had ik toch een paar jaar geleden allemaal niet kunnen bedenken!

Het team is langzaamaan aan het uitbreiden en we zijn dit jaar vooral bezig met het professionaliseren van het project. Dit alles gaat niet vanzelf en eind juli vlieg ik voor een paar weken naar Nederland om even een beetje rust te nemen en om mijn batterij op te laden voor de rest van 2018! Alles gaat hier dus meer dan goed en in vele opzichten is het nu al een jaar om nooit te vergeten! Tussen alle drukte door geniet ik ook volop van de aanwezigheid van Caroline en Bart en het is een hele ervaring voor ze om alles na vele verhalen nu dan eens echt te zien.


Liefs uit Jinja en wellicht tot over een paar weken in Nederland! Ik kijk erg uit naar een beschuitje met aardbeien en ook dit keer zal de frikadel speciaal regelmatig op het menu staan!

Het laatste nieuws uit Jinja!

Voor mijn gevoel ben ik net goed en wel terug van mijn tripje naar Nederland maar ineens is het april en is de paashaas alweer weg. Het schrijven van mijn blog is iets wat er nogal eens bij in schiet. Alles is zo gewoon voor mij dat ik er soms over na moet denken wat te schrijven terwijl er natuurlijk genoeg te delen is. Mijn vakantie in Nederland was heerlijk en na de enorme hitte in Oeganda was het ook wel weer eens heel fijn om bij paps en mams op de bank onder een dekentje bij de kerstboom te zitten. Het was ook een zeer welkome onderbreking van mijn werk en het was fijn om iedereen weer even te zien. Na 3 weken genoten te hebben van Nederland en alle bijbehorende luxe was ik er ook wel weer aan toe om naar huis te gaan, en ja dat is tegenwoordig toch echt Oeganda.

Nadat de kinderen van Ernest 3 weken lang elke dag hadden gevraagd waar tante Susan was werd ik thuis vol enthousiasme ontvangen! Er werd door diverse vrienden gewacht op de inmiddels alom bekende stroopwafels dus om meerdere redenen was iedereen blij dat ik er weer was! Het team was tijdens mijn afwezigheid begonnen met de nieuwe groep en inmiddels zijn we al 8 weken aan het werk met een groep van 16 vrouwen. Het is alweer de 4e groep en net als voorgaande keren hebben ze allemaal hun eigen verhalen. Soms is het ontzettend moeilijk om voor te stellen waar deze vrouwen dagelijks mee te maken hebben. De positie van een vrouw is hier zo ontzettend anders dan in onze cultuur en huiselijk geweld is hier eerder regel dan uitzondering lijkt het. We hebben dit keer een aantal vrouwen in het project die wel getrouwd zijn maar waarvan de man financieel niet bijdraagt dus in veel opzichten zijn het toch een soort van alleenstaande moeders. Vorige week werden we geconfronteerd met een afschuwelijk incident wat zich af heeft gespeeld bij een van de huidige deelneemster. Haar eigen man heeft geprobeerd om haar te vergiftigen en te vermoorden…. Gelukkig is het een hele sterke vrouw en is ze op tijd kunnen ontsnappen. Uiteraard was dit voor iedereen een heftige situatie maar ik heb ook veel geleerd van voorgaande incidenten. We kunnen de vrouwen hulp bieden die binnen ons vermogen ligt en uiteindelijk moeten ze zelf de keuze maken om daadwerkelijk weg te gaan bij hun man. In Nederland zijn er veel instanties die kunnen helpen en dat is hier compleet anders. Aangifte bij de politie heeft vaak geen zin omdat die vervolgens vaak zeggen dat je het zelf hebt uitgelokt…. Na zo’n dag leeg ik mijn hoofd met een glas wijn en het feit dat we hebben gedaan wat in ons vermogen ligt geeft me een bepaalde rust in de hele situatie, hoe afschuwelijk het verhaal ook is.

Ber en Annemie zijn inmiddels al ruim een half jaar als vrijwilliger aan het werk bij ons en het zal een gemis zijn als ze in juni weer naar Nederland gaan. Er is meer structuur aangebracht in ons trainingsprogramma en we zijn bezig om onze trainers ook bewuster te maken van bepaalde technieken die we kunnen inzetten om de vrouwen beter te helpen. De komende weken gaan we de toekomstplannen uitwerken en kijken welke stappen we allemaal moeten en kunnen gaan maken.

Op 8 maart was het vrouwendag en dat is hier een officiële feestdag! Annemie kwam met het idee om de vrouwen te trakteren om een verwenmiddagje. Alle vrouwen kregen een handmassage, de nagels werden gelakt en ze kregen een gezichtsbehandeling. Het was een geweldige dag en ze hebben er enorm van genoten! Veel van de vrouwen hebben geen geld om ook maar iets aan hun uiterlijk te besteden en nu werd het ook nog eens door iemand anders gedaan. Natuurlijk mocht de cake ook niet ontbreken op zo’n dag. Ber had het idee om ons logo aan de buitenkant van kantoor te schilderen en ik kan jullie vertellen dat dit bijzonder goed is gelukt! Waar er de afgelopen weken enorm veel regen is gevallen bleef het die donderdag droog en kon iedereen het resultaat bewonderen! Ik zal foto’s toevoegen zodat jullie het resultaat ook kunnen bekijken.

Inmiddels is de datum voor de modeshow ook vastgelegd en op 20 oktober zullen de modellen de creaties van de naaisters uit het project laten zien aan het publiek. We hebben dus de nodige tijd om alles voor te bereiden en dit zal ook nodig zijn. Inmiddels heb ik genoeg ideeën en ben ik begonnen met het schetsen van een paar ontwerpen voor de speciale lijn die er geshowd wordt. In de wijken waar we werken worden veel paperbeads (kraaltjes van papier) gemaakt en deze worden veelal voor sieraden gebruikt. Ik ben op het idee gekomen om er kleding van te gaan maken dus samen met een modeontwerpster proberen we iets nieuws te creëren wat tot op heden in Oeganda nog nooit geshowd is. Het feit dat mijn moeder naaister was en mijn vader meubelmaker werpt nu dan toch zijn creatieve vruchten af haha. Tijdens de modeshow probeer ik ook een aantal vrouwelijke Oegandese artiesten op te laten treden en inmiddels heb ik ook daar weer wat contacten gelegd en ze zijn erg enthousiast over het idee. Het is toch grappig om te zien hoe mijn netwerk zich steeds verder uitbreidt. Door dit netwerk werden we ook benaderd om voor een Engelse organisatie die actief is in het kinderziekenhuis in Jinja babymutsjes te maken. Het gaat om mutsjes voor de prematuur baby’s en alleen in Jinja zijn dit er gemiddeld 35 per maand... Het was een zoektocht om het juiste materiaal te vinden maar het is me gelukt en inmiddels kan de eerste proeforder geleverd worden. Het zou heel fijn zijn als we deze order binnenhalen want ze zullen er gemiddeld 40 per maand afnemen en dit levert voor ons extra inkomsten op. Daarnaast is het een mooi idee dat onze naaisters de baby’s in het ziekenhuis warm kunnen houden door het maken van mustjes!

Sinds februari zijn er ook weer een aantal studenten van het Windesheim Collega uit Zwolle in Oeganda dus af en toe neemt ook dat werk mijn tijd in beslag. De weekenden geniet ik veelal van de rust en mooie uitzichten bij de Nijl en af en toe trakteer ik mezelf op wat extra luxe in Kampala. Na weken van regen schijnt nu even het zonnetje dus ik ga wat vitamine D opdoen en met een boekje in de tuin zitten!

Liefs uit Jinja!

Kerstvakantie!!

Vakantie! Het is lang geleden dat ik echt het gevoel heb gehad dat ik vakantie heb maar na een dagje heen en weer rennen lijkt het er nu toch op dat het moment daar is! Na een hectisch jaar met de nodige ups and downs is het eindelijk tijd om te relaxen en alles eens op een rijtje te zetten. Terwijl de temperatuur hier met de dag stijgt probeer ik me voor te bereiden op de kou in Nederland. Waar ik toch ineens zin krijg in boerenkool met worst ben ik vanmiddag toch nog even snel bij een van de vrouwen in Walukuba een lokale maaltijd gaan eten. Her en der zie ik hier een verdwaalde kerstboom maar ik denk dat ik snel in de kerstsfeer beland zodra ik vrijdagavond in Nederland arriveer.

Waar ik dacht dat het na de diploma-uitreiking iets minder druk zou worden ben ik vaker dan ooit op en neer gereisd naar Kampala voor diverse afspraken. Er zijn ineens zoveel leuke plannen voor volgend jaar dat ik telkens met een brede glimlach in de bus stapte en dat ik de soms lange files voor lief nam. Reizen in Oeganda is nooit saai want er is altijd wel iets te beleven aan de kant van de weg. Overal is bedrijvigheid en reizen door het groene landschap met theeplantages en regenwouden gaat ook niet snel vervelen. Ineens ontstond er op een maandagmiddag het idee om volgend jaar een modeshow voor de naaisters uit het project te organiseren. Waar een vriend van mij manager is van een lodge en graag een catwalk wilde hebben in het zwembad is het idee nu al zeer concreet en hebben we zelfs al professionele modellen die vrijwillig de items van de vrouwen willen showen. Ondertussen is mijn netwerk enorm uitgebreid en ga ik waarschijnlijk begin volgend jaar een aantal betaalde workshops houden voor Oegandese modeontwerpers. Uiteraard zal ik ze vragen of ze onze naaisters wat extra vaardigheden willen leren aangezien dat de hele gedachte is achter ons te openen naaiatelier. Het lijkt er dus steeds meer op dat het een professionele modeshow gaat worden en zelfs Kampala Fashion Week kijkt met ons mee. Wie had dat toch ooit gedacht! Nooit eerder heeft iemand dit georganiseerd in Jinja en het is toch super voor de vrouwen om op deze manier hun ontwerpen te laten zien. Het is bizar hoeveel mensen vrijwillig hulp aanbieden om het een succes te laten worden. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!

De afgelopen weken zijn we ook druk bezig geweest met het interviewen van vrouwen voor de nieuwe groep die op 12 januari van start gaat. De impact van ons werk wordt steeds zichtbaarder in de wijk en we hadden dan ook een wachtrij voor de interviews!! Meer dan 40 vrouwen wilde zich inschrijven terwijl we in principe maar 15 plekken beschikbaar hebben. Waar we de vorige keer nog moesten zoeken zijn de rollen nu duidelijk omgedraaid. Een enorm compliment voor het hele team! Na het afnemen van het 1e interview hebben we een selectie gemaakt van vrouwen waarvan we denken dat zij het op dit moment het hardste nodig hebben en vervolgens zijn ze uitgenodigd voor een 2e interview. In dit gesprek gaan we dieper in op hun thuissituatie om een beter beeld te krijgen. We hebben besloten om in januari met 18 vrouwen van start te gaan en helaas hebben we dus een aantal vrouwen teleur moeten stellen. De kwaliteit van het programma is enorm belangrijk en als we meer vrouwen tegelijk deel laten nemen dan kunnen we ze niet de aandacht geven wie we ze graag willen geven om onze doelen te behalen.

We hebben nog meer video opnames gehad met Jinja Film Productions en het is heel leuk om te zien hoe de vrouwen in hun eigen woorden omschrijven wat de impact van het programma is. De meeste filmpjes zijn inmiddels klaar en ze zijn terug te vinden op ons eigen Youtube kanaal https://www.youtube.com/channel/UCN0QX08t_fjrHjViIn_lXiw. De komende weken zullen we de overige filmpjes uiteraard ook hier publiceren.

Afgelopen vrijdag was het tijd om het project voor dit jaar te sluiten en om het team te bedanken voor hun inzet. Een aantal weken geleden heb ik gevraagd waar ze graag naartoe zouden willen gaan en aangezien ze altijd enorm nieuwsgierig zijn naar de plek waar ik soms mijn hoofd leeg maak was de keuze voor The Haven snel gemaakt. We hebben tijdens een heerlijke lunch met een prachtig uitzicht op de Nijl teruggeblikt op 2017 en natuurlijk ook vooruitgeblikt naar 2018. We hebben veel geleerd en het project is duidelijk op weg om een stapje groter te worden. Met alle kennis van de afgelopen 2 jaar hopen we volgend jaar nog meer vrouwen te kunnen helpen en onze training efficiënter in te zetten. Uiteraard kunnen we niet alles verwezenlijken zonder sponsoring en daarom zijn we weer een speciale campagne gestart. Mochten jullie een donatie willen doen dan is deze uiteraard van harte welkom. Je kunt momenteel doneren via deze link https://onepercentclub.com/nl/projects/bouwen-aan-een-financieel-onafhankelijke-toekomst

Ineens is het weer 18 december dus dat betekend dat ik morgen jarig ben! Geheel in vakantiestijl ga ik een dagje relaxen en in de ochtend ga ik genieten van een massage die ik cadeau heb gekregen. Daarna staat er middag relaxen bij het zwembad met uitzicht op de Nijl op het programma en de dag wordt afgesloten met een hapje en drankje met vrienden. Het ziet er ook nog naar uit dat ik gratis mag overnachten in een van de luxe tenten aan de Nijl dus ik had het slechter kunnen treffen!

Donderdag ga ik mijn koffer inpakken en dan ben ik klaar om 3 weken te gaan genieten van mijn vakantie in Nederland! Ik kijk vol trots terug op 2017 en het was zeer zeker geen gemakkelijk jaar maar het project is zo gegroeid dat ik alleen maar met een glimlach kan starten aan mijn vakantie.

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor alle steun en ik wens iedereen hele fijne feestdagen en uiteraard een heel gezond 2018! Tot snel!!

Liefs uit Jinja!

De kers op de taart

De tijd vliegt en ineens besef ik me dat het best een tijdje was geleden dat ik een blog had geschreven. De afgelopen maanden zijn erg druk maar ook zeer productief geweest. Er is zoveel gebeurd dat ik bijna niet eens weet waar te beginnen. 

Momenteel zit ik bij te komen en na te genieten van de diploma uitreiking van afgelopen zaterdag. Vol trots heb ik voor het eerst aan alle 13 vrouwen een diploma mogen overhandigen. Zo’n dag is toch wel echt de kers op de taart! Na de vrouwen 6 maanden lang training te hebben gegeven en ze wekelijks te bezoeken is het zo mooi om te zien hoe ze allemaal enorme vooruitgang hebben geboekt. Niet alleen in hun bedrijf maar ook op persoonlijk vlak. Zo durfde Prema mij tijdens de intake bijnna niet aan te kijken omdat ze zo verlegen was. Door te werken aan haar zelfvertrouwen durfde ze het aan om tijdens haar examen haar ondernemingsplan te presenteren voor de rest van de groep. De persoonlijke ontwikkeling gaat hand in hand met het uitbreiden van hun bedrijf dus het is een win-win situatie. Waar geen van allen bij de start van het programma wist hoe ze een kasboek bij moesten houden weten ze nu precies wat er in hun bedrijfje gebeurd en hoe ze op een verantwoorde manier uit kunnen breiden. De een pakte het heel snel op en bij de ander duurde het soms wat langer voordat de kwartjes begonnen te vallen. De laatste weken zijn ze allemaal zo enorm gegroeid! Uiteraard ontkwamen we niet aan de speeches zaterdag en waar ik soms bijna heilig werd verklaard bleek onze training over sparen een enorm belangrijke rol te hebben gespeeld bij de meeste vrouwen. Het is soms bijna bizar om te zien wat voor impact voor ons simpele kennis hier heeft. Het niveau van de vrouwen lag dit keer een stukje hoger en we werden door sommige dan ook bijna omver geblazen tijdens hun examens waar ze hun kasboek en ondernemingsplan moesten presenteren. Een zeer welkome verrassing!

Verrassingen hebben we de laatste tijd wel vaker gehad. Al een tijdje had ik het idee om een klein trainingscentrum te openen om behalve de bestaande trainingen ook extra vaardigheden te kunnen trainen. Ineens besloten de buren van ons kantoor om met de Noorderzon te vertrekken en dus vroeg de huisbaas zich af of wij ook dat pand wilde huren. Het duurde ongeveer 15 minuten voordat het kwartje viel en ik hardop JA riep. Er moet behoorlijk wat onderhoud gepleegd worden maar we hopen in januari open te kunnen gaan. Dit is een droom die werkelijkheid wordt en ik werd dan ook met de dag enthousiaster! Inmiddels hebben we donaties ontvangen voor de aanschaf van 4 naaimachines en kunnen we dus een eigen naaiatelier starten! Na veel vergaderingen hebben we besloten om geen basistraining te geven maar in plaats daarvan gaan we “master classes” aanbieden. Er zijn veel naaisters met dezelfde kennis dus het is moeilijk om te concurreren. Door de naaisters nieuwe technieken en ontwerpen te leren kunnen ze zich gaan onderscheiden van de rest. Daarnaast willen we ook nieuwe producten maken voor de verkoop dus ook hiervoor zullen we speciale trainingen aan gaan bieden. Ineens ging alles in een sneltreinvaart en kreeg ik hulp uit allerlei hoeken. Zo is er inmiddels door een modeontwerpster uit Kampala een overlockmachine gedoneerd en ze komt volgend jaar gratis training geven. Kort daarna ontmoete ik Jennifer, een Oegandese architect, die het project al kende en helemaal weg is van ons werk. Binnenkort zullen de producten van A Woman’s Worth dan ook te vinden zijn in een nieuwe lodge bij Lake Mutanda! Een geweldig platform om onze producten en werk onder de aandacht te brengen en Lake Mutanda is de plek waar ik na de gorilla tracking heb geslapen dus voor mij een speciale plek in Oeganda. Jennifer is ook programmamanager van een nieuwe organisatie die enorm veel deuren kan gaan openen. De organisatie is opgericht door het bedrijf die vanuit New York wereldwijd alle Fashion Weeks organiseren. Er zijn 3 projecten in Oeganda waarmee ze gaan samenwerken en het lijkt erop dat wij er 1 van zijn! De oprichtster wordt vanuit New York ingevlogen over een paar weken en waar de halve mode-industrie bij wijze van een moord zou doen om haar te spreken staat er een afspraak met Susan Geurts op haar agenda tijdens haar 3 daagse bezoek aan Oeganda….  De laatste weken moet ik mezelf weleens even knijpen om te kijken of het allemaal wel echt is want er gebeurd zoveel in een korte tijd dat het soms bijna onwerkelijk lijkt. Mijn netwerk is enorm uitgebreid in de afgelopen maanden en al het harde werk lijkt nu zijn vruchten af te werpen. In Jinja worden de verkooppunten inmiddels ook uitgebreid en stap voor stap krijgt A Woman’s Worth dus steeds meer bekendheid. 

We zijn inmiddels alweer gestart met het interviewen van vrouwen voor de volgende groep. Ons doel is om 2 groepen per jaar op gaan leiden dus dit betekend dat we in januari van start moeten gaan met de eerste training. De komende weken zijn dus nog erg druk maar vanaf 22 december hoop ik even lekker te kunnen gaan relaxen in Nederland. Niet geheel gepland maar ik heb besloten om wat extra quality time te hebben met mijn familie en dus vlieg ik voor 3 weken naar het koude kikkerlandje. Het is in veel opzichten een hectisch jaar geweest en ik ben enorm trots op alle behaalde resultaten! Waar ik wat moeite had met wennen in Oeganda na mijn tripje naar Nederland voel ik me weer helemaal als thuis! Ik kan zo ontzettend genieten van de kleine dingen hier en niet te vergeten de Oegandese knulligheid. Waar de herfst in Nederland zijn intrede heeft gedaan is hier het regenseizoen ook volop aan de gang. In de weekenden probeer ik zo weinig mogelijk te werken en ik kan dan onder het genot van een wijntje uren over de Nijl staren. Ondanks dat de ups en downs hier heftiger lijken dan in Nederland zou ik me op dit moment geen fijner thuis voor kunnen stellen en met alle huidige ontwikkelingen ben ik hier nog lang niet klaar. 

Momenteel zijn er via het Windesheim College 10 studenten in Jinja en Kampala die ik begeleid dus dat maakte het de afgelopen weken ook wat extra druk. Door een incident met een van de studenten kwam ik voor de eerste keer in aanraking met de politie in Oeganda. Waar ik de meest vreemde vragen moest beantwoorden om een rapport van aangifte te krijgen terwijl ik in al die bezoeken geen computer had gezien….. Met een geschreven rapport moesten we naar het centrum waar ik vervolgens iemand moest betalen om het uit te typen en te printen…. Ik zou willen dat ik al die momenten had kunnen filmen want ik kon telkens maar 1 ding bedenken: dit kan gewoon allemaal niet waar zijn en ik ben beland in een hele slechte film hahaha. Hoe dan ook ben ik weer een ervaring rijker en heb ik vrienden gemaakt met de politie want je weet immers nooit waar je ze nog eens voor nodig hebt hier. Uiteraard moest er corruptiegeld betaald worden en ook dit ging zo ongegeneerd dat het lachwekkend was. 

Sinds september hebben we op het project hulp gekregen van Annemie en Ber. Ze zullen ongeveer 1 jaar in Oeganda blijven en ze zijn zeer zeker van toegevoegde waarde voor het project. Daarnaast zijn het tevens mijn buren en is het soms ook gewoon heel fijn om Nederlanders in de buurt te hebben. De komende weken ga ik me voornamelijk bezighouden met het werven van nieuwe sponsoren zodat we ook volgend jaar ons werk gewoon voort kunnen zetten. We hebben inmiddels een korte promotievideo laten maken. Deze kan ik helaas hier niet plaatsen maar bij deze het linkje naar onze Facebook pagina waar je de video ook kunt zien www.facebook.com/awomansworthuganda/videos/1986655468282882/ Er staan allerlei evenementen voor volgend jaar op het programma en ik hoop dat het lukt om over 1 of 2 jaar voldoende sponsoring te hebben zodat ik mezelf een salaris kan betalen en zodat ik me dus ook fulltime met het project bezig kan houden. Om volgend jaar volgens planning 30 vrouwen op te kunnen leiden hebben we in totaal € 5.000 nodig. Alle donaties zijn uiteraard heel erg welkom en voor de zekerheid bij deze nogmaals ons rekeningnummer… NL16 RABO 0305 6974 98 tnv Stichting A Woman’s Worth. Bij deze wil ik ook iedereen bedanken die ons tot nu toe hebben gesteund op welke manier dan ook. Door jullie hulp kunnen we hier het verschil maken en bouwen aan een betere toekomst! 

Wellicht tot over een paar weken in Nederland!


Liefs uit Jinja!

Vakantie in Nederland!

Inmiddels ben ik weer helemaal ingeburgerd in Oeganda en is Nederland letterlijk en figuurlijk weer op een enorme afstand. Wat was ik toe aan vakantie en wat was het fijn om een paar weken op Nederlandse bodem door te brengen. Ik moest letterlijk en figuurlijk even afstand nemen van Oeganda om mijn batterij weer op te laden. Waar ik zo gewend ben aan het leven in een ontwikkelingsland keek ik mijn ogen uit vanaf het moment dat ik arriveerde op Schiphol. Daar mocht ik overigens ook eerst de douanebeambte uitleggen wat ik in Nederland kwam doen. Uhhh, nou ik ben Nederlandse en ik kom tijd doorbrengen met mijn familie en vrienden! De weg naar huis was een safari op zich voor mij. Ik besefte me ineens dat ik zo anders naar Nederland kijk nu. Alles is zo vlak en iedereen houdt zich zo netjes aan de verkeersregels. Nou ja, het feit dat er überhaupt verkeersregels zijn is al heel wat haha. Kort na aankomst was daar de frikadel speciaal waar ik al weken zin in had! Ik kan je zeggen dat dit een van de lekkerste ooit was haha. Wetende dat ik voorheen amper een frikadel at heb ik er in mijn vakantie meerdere malen enorm van genoten. 

De eerste dagen in Nederland heb ik eerst de tijd genomen om een beetje bij te tanken en om lekker ouderwets door mijn ouders verzorgd te worden. Een moment waar ik erg naar uit keek was het weekend met Maartje. Al 38 jaar vriendinnen en al jaren vele kilometers van elkaar vandaan. Waar ik normaal gesproken een aantal keren per jaar naar Dublin vloog, vloog Maartje naar Nederland om  na lange tijd weer live bij te kletsen en om samen te genieten van een portie bitterballen op een terrasje in Venray! 

Niet geheel ontoevallig kon ik mijn bezoek aan Nederland combineren met het Jazz festival in Breda. Ik mocht van Lucille gebruik maken van haar appartementje midden op de Grote markt dus ik had me geen betere slaapplek kunnen bedenken! Het was een druk schema om iedereen te zien maar wat was het fijn om weer even herenigd te zijn. Tussendoor heb ik ook lekker rond kunnen dwalen in de stad waar ik 19 jaar met ontzettend veel plezier heb gewoond. In 1 jaar tijd is er eigenlijk niks maar tegelijkertijd ook zoveel veranderd. Vanaf mijn aankomst in Nederland waren de weergoden me zeer goed gestemd en het zonnetje heeft volop geschenen! Heerlijk om weer een terrasje te kunnen pakken met vriendinnen en om iedereen weer te kunnen spreken zonder de tussenkomst van een telefoon of computer. Ik heb enorm genoten van mijn weekje in Breda en ja, voor mij is en blijft het de leukste stad van Nederland! 

Kort voor mijn vertrek naar Nederland werd de hectiek nog even flink opgevoerd toen ik te horen kreeg dat de organisatie waar ik voor werkte er per direct mee zou stoppen. Dit betekende dus dat ik ook geen inkomen meer had en ik niet eens zeker wist wanneer ik weer terug zou kunnen naar Oeganda aangezien ik uiteraard een inkomen nodig heb om terug te kunnen. Na dit onverwachte nieuws kwam er gelukkig heel snel een mail van het Windesheim College in Zwolle met de vraag of ik voor ze wilde gaan werken als Country Manager in Oeganda. Deze kans heb ik uiteraard met 2 handen aangegrepen en na een bezoekje aan Zwolle zijn alle werkzaamheden en voorwaarden duidelijk afgestemd. Vanaf nu werk ik dus rechtstreeks voor de hoge school en ben ik verantwoordelijk voor alle studenten in Oeganda. Gelukkig zijn de werkzaamheden aangepast en zal het minder druk zijn dan voorheen. Het combineren van alle werkzaamheden was namelijk soms nogal een uitdaging en ik wil zoveel mogelijk tijd vrij houden voor het project.  

Uiteraard stond er in Nederland een bestuursvergadering op het programma en heb ik een aantal afspraken gehad om bij te praten met de sponsoren. Waar we al enige tijd plannen aan het maken zijn om naaimachines aan te schaffen om uitwasbaar maandverband te maken hebben we een mooie donatie ontvangen om dit plan eindelijk te realiseren. In veel gezinnen is er geen geld om maandverband te kopen en vooral voor meisjes heeft dit grote gevolgen aangezien ze tijdens hun menstruatie niet naar school kunnen. Als alternatief voor maandverband worden er allerlei onhygiënische methodes zoals bananenbladeren of zand gebruikt. Uitwasbaar maandverband wordt hier steeds meer gebruikt en is in verhouding veel goedkoper dan bijvoorbeeld een pakje Always. Een aantal naaisters uit de vorige groep weten hoe ze het maandverband moeten maken en zijn enorm enthousiast. We kunnen de andere vrouwen op deze manier ook meer vaardigheden leren door de aanschaf van de naaimachines dus het is een goede investering. Via een project dat werkt met tienermeiden in de sloppenwijken in Jinja hebben we al een toezegging van een order ontvangen dus we hopen op korte termijn van start te kunnen gaan. Vorige week kwam daar ineens het idee van uitwasbare luiers bij dus de ideeënbus draait hier weer op volle toeren! Luiers zijn hier erg duur en worden zelden gebruikt. Aan de andere kant houdt dit wel in dat kinderen hier veel sneller zindelijk zijn maar ik geef toch echt de voorkeur aan het gebruik van luiers! Ongetwijfeld worden een aantal lezers herinnerd aan hoe dit vroeger ook allemaal gebruikt werd maar in een ontwikkelingsland als Oeganda is het dus nog heel gebruikelijk en soms zelfs bijna een luxe…..

Na bijna 1 maand in Nederland te zijn geweest was het tijd om weer naar huis te gaan. Het afscheid viel me eerlijk gezegd zwaarder dan alle andere keren. Financieel lukt het me helaas niet om vaker naar Nederland te komen dus de eerstvolgende keer dat ik iedereen weer zie is waarschijnlijk in mei 2018…. Eenmaal terug in Oeganda duurde het ook even voordat ik mijn draai weer had gevonden. Waar ik nooit het gevoel heb gehad dat ik heel veel op heb moeten geven was ik me na mijn vakantie ineens heel erg bewust van de vele dingen die ik op heb moeten geven om hier te wonen. De resultaten van ons programma zijn bij sommige vrouwen heel erg zichtbaar en dat heeft me door de eerste weken geholpen. Zo is Ven drukker dan ooit en is ze met kleine stapjes haar bedrijfje steeds verder uit aan het breiden. Toen ik haar de eerste keer sprak woonde haar 2 kinderen bij haar moeder in het binnenland omdat ze financieel niet voor ze kon zorgen. Haar man is omgekomen tijdens de oorlog in het Noorden en dus staat ze er alleen voor. Inmiddels is ze zo gefocused op haar business dat haar kinderen sinds kerst weer bij haar wonen en ze kan weer zelf voor ze zorgen. Lukya is door de leiders van haar spaargroep gevraagd om de andere vrouwen les te geven over hoe je een bedrijf runt omdat ze zagen dat ze steeds meer aan het groeien was  en ze steeds meer kon sparen. Een aantal prachtige succesverhalen en ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik verschrikkelijk trots ben op deze vrouwen en op wat we met het hele team kunnen bereiken. 

In mei zijn we weer gestart met 15 enthousiaste en leergierige vrouwen! Waar het kan worden al een paar kleine aanpassingen gedaan in de bedrijfjes en het blijft mooi om te zien hoe we een verschil kunnen maken door ze te leren hoe je een kasboek bijhoudt. Het is elke keer weer een enorme eyeopener voor de vrouwen en ineens worden ze zich heel erg bewust van wat ze aan het doen zijn en wat er in hun bedrijfje gebeurd. Voor de dossiervorming proberen we hun persoonlijke omstandigheden ook zo goed mogelijk in kaart te brengen en dit levert elke keer weer heftige verhalen op.  Ook nu zitten er weer vrouwen in de groep die gevlucht zijn voor de oorlog en die verhalen zijn werkelijk afschuwelijk. Pas later beseffen ze zich dat het niet gewoon is dat er overal lijken liggen en dat er soms dagen geen eten is. Ongelooflijk veel respect heb ik voor deze vrouwen en ik ben elke keer opgelucht dat we een sfeer weten te creëren waarin ze zich veilig voelen om over deze situaties te praten want dat is zeker geen vanzelfsprekendheid. Doordat ze deze verhalen delen kunnen we ze beter begrijpen en wordt duidelijk waarom ze doen zoals ze doen. Gistermiddag was misschien wel het meest heftige verhaal wat ik tot nu toe heb gehoord…. Een van de vrouwen heeft van haar (inmiddels ex-man) haar jongste kind op moeten offeren voor de “hekserij”. Ik weet dat er hier afschuwelijke dingen gebeuren rondom hekserij maar ik kan me maar niet voorstellen hoe het als moeder moet zijn om je kind te moeten offeren want deze kinderen worden op gruwelijke wijze vermoord….. Gelukkig heeft ze per direct haar man verlaten en is ze gevlucht naar Jinja waar ze een nieuw leven is gestart. Ik kan zo nog even doorgaan met verhalen maar ik wilde een aantal voorbeelden noemen om aan te geven waar de vrouwen waar we mee werken mee te maken hebben of hebben gehad. Dit zijn emotioneel zware dagen en dan is er niks lekkerder dan ’s avonds lekker te gaan sporten en om een wijntje te drinken om alles een plekje te geven en om te beseffen dat we door ons programma absoluut een verschil kunnen maken in hun leven. 

Aanstaande zondag is het precies 2 jaar geleden dat ik bij de notaris in Breda de oprichtingsakte voor A Woman’s Worth ondertekende dus dit is een bijzonder moment voor mij. Waar ik destijds alleen begon hebben we nu een bestuur in Nederland, een bestuur in Oeganda en 3 mensen in dienst. Genoeg redenen voor een hapje en drankje bij de Nijl dus!

In september zal er een korte documentaire opgenomen worden over het project en hier ben ik ontzettend blij! Dit is me gratis aangeboden en als tegenprestatie geef ik een marketingtraining op het project waar de filmcrew onderdeel van is. Zo blijven er mooie dingen op mijn pad komen en dan ineens besef ik me dat ik dan misschien soms voor mijn gevoel veel op heb moeten geven om hier te kunnen wonen maar ik krijg er zo ontzettend veel onbetaalbare momenten voor terug dat ik al snel weer vrede heb met alles….

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor de fijne tijd in Nederland en voor alle support voor het project op allerlei manieren!


Liefs uit een regenachtig Jinja!

Mijlpaal voor A Woman's Worth

Terwijl het soms lijkt dat er hier in een dag toch echt geen 24 uur zitten en ik dus soms tijd tekort kom bedacht ik me ineens dat het hoog tijd werd om iedereen weer een kijkje in mijn Oegandese keuken te laten nemen. 

Uiteraard is er weer van alles gebeurd en ik moet zelfs weer even in mijn geheugen graven aangezien er hier elke dag wel iets is wat in Nederland nooit zou gebeuren. Een van de mooiste en meest bijzondere momenten van de afgelopen weken is zonder twijfel de diploma-uitreiking. Wat waren de vrouwen soms zenuwachtig tijdens hun examens en wat waren wij als team soms verbluft over de presentaties. Het was een waar genot om naar hun presentaties te luisteren en om te zien hoe ze zich hebben ontwikkeld in die maanden. Het ene business plan was nog mooier dan het andere en gelukkig zijn ze allemaal binnen de realistische kaders gebleven. Waar de een het zweet op het voorhoofd kreeg van onze vragen kon de ander zonder enige twijfel alles uitleggen en onderbouwen. Bedenkend dat de meeste van deze vrouwen nog nooit in hun leven een presentatie of iets dergelijks hebben gegeven was het voor ons allemaal een bijzondere ervaring. Een feest is hier geen feest als er geen eten bij is dus er is welgeteld een uur gediscussieerd over wat er precies op tafel moest komen en hoeveel we wel niet nodig hadden. Op de dag van de diploma uitreiking stonden de vrouwen om 8 uur klaar om te beginnen met koken. Het was een geweldige ochtend en ik zou willen dat ik iedereen even mee had kunnen laten kijken. Zonder dat er iemand de leiding neemt weet iedereen precies wat ze moet doen en terwijl de kip in de pan gaat zitten de andere vrouwen al kletsend en lachend de groenten te snijden. Het gaat steeds lekkerder ruiken en dan is het tijd om naar huis te gaan en om ons op te frissen en om te kleden. Speciaal voor deze gelegenheid heeft Vicky, onze social worker, een jurk voor me ontworpen. Behalve een goede social worker is ze namelijk ook afgestudeerd in fashion design. Waar de vrouwen me kennen als “madam Susan” in een jeans wisten ze dan ook niet wat ze zagen en iedereen zag er tip top uit! Ook de kinderen van Ernest (die bij ons op het compound wonen) werden opgedoft en “tante Susan” kreeg ineens nog meer aanzien aangezien ik de mevrouw was die de hele tijd door de microfoon stond te praten. We moesten dit jaar een zaal huren voor de uitreiking omdat er teveel vrouwen waren om het op het terrein van ons kantoor te doen zoals vorig jaar. Geheel onverwachts waren alle hoogwaardigheidsbekleders uit de buurt er ook en dit terwijl we ze geen geld hebben gegeven (iets wat hier gebruikelijk is ivm corruptie maar ik weiger daar aan mee te werken). Na wat officiële bedankwoorden hebben we aan 15 van de 17 vrouwen een diploma mogen overhandigen!! Een geweldig resultaat en de 2 vrouwen die het niet hebben gehaald hebben alsnog de mogelijkheid om een herexamen te doen. Na mooie woorden van de wijkhoofden (die ik toch wat minder serieus neem aangezien ze nou niet echt betrokken zijn bij ons werk) kwamen de bedankwoorden van de vrouwen. Met kippenvel op mijn armen en een brok in mijn keel stond ik de meest mooie woorden in ontvangst te nemen. Zelfs mijn Oegandese vrienden waren erg onder de indruk van de band die we met de vrouwen hebben en de impact van ons werk. Een mooiere bekroning op ons werk is er niet en het was in vele opzichten een topdag!!

Na deze hectische periode was het tijd om even een beetje op adem te komen. Het hebben van 2 banen die eigenlijk allebei 24/7 doorgaan vergt veel en ondanks dat ik ze beide erg leuk vind was mijn batterij een beetje op. Met een goede vriend ben ik een paar dagen naar Bwindi gegaan. De plek waar het in mei 2013 allemaal begon met mijn zoektocht naar de gorilla’s. Er hangt daar iets magisch in de lucht en het is voor mij nog steeds een van de meest rustgevende plekken waar ik ooit geweest ben. Dankzij Bella sliepen we in een lodge met een adembenemend uitzicht over het regenwoud waar de gorilla’s leven. Het is er doodstil, de lucht schoner dan schoon en ’s nachts is het kouder dan koud….. Ik heb genoten van het uitzicht, de rust, het niet bereikbaar zijn, het heerlijke eten en een goed glas wijn. Abramz heeft de gorillatracking gedaan en zijn eerste reactie was: nu snap ik waarom je dit nooit aan mij uit kon leggen! Dit is een waanzinnige ervaring! Missie geslaagd dus en na een paar dagen zijn we weer terug gereden naar de drukte van Kampala.

Een dag voor mijn vertrek naar Bwindi brak mijn hart in vele stukjes. Ik ging met Ernest de wekelijkse huisbezoeken doen en eenmaal aangekomen bij de markt was het een grote drukte. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat de marktkraam van Ruth in vlammen op was gegaan…. In totaal waren er 6 bedrijfjes afgebrand. De brand was veroorzaakt door een ontplofte telefoonbatterij die in de kraam van haar buurvrouw aan het opladen was. Toen Ruth ons zag en onze blikken elkaar kruisten wisten we allebei dat er even geen woorden nodig waren maar dat blikken meer dan genoeg zeiden. Een dag voor de brand heb ik een lang gesprek met haar gehad over de financiële problemen die ze heeft en we hebben daar waar we konden advies gegeven. In 1 klap was ze nu haar hele business kwijt en uiteraard heeft ze geen geld om opnieuw te beginnen. Ruth is een hardwerkende vrouw en probeert de eindjes zo goed mogelijk aan elkaar te knopen en ze is vanaf het begin af aan bij ons project betrokken. Ik zei dat ik na ging denken hoe ik haar kon helpen en na een bericht op Facebook kwamen er geweldige en hartverwarmende reacties binnen. Al snel was duidelijk dat we Ruth konden helpen. Morgen ga ik met Kenneth en Ernest al het materiaal kopen zodat na allerlei toestanden ze nu dan echt opnieuw kan beginnen. Iedereen die heeft geholpen bij deze nogmaals HEEL erg bedankt! Terwijl ik probeerde uit te leggen dat het geld niet van mij komt maar van familie en vrienden uit Nederland heeft Ruth mij inmiddels volledig heilig verklaard haha. Met het geld wat we over houden van de donaties maken we een soort noodpotje voor dit soort gevallen zodat we de vrouwen indien nodig een helpende hand kunnen bieden.

We zijn momenteel druk bezig met het werven van vrouwen voor de nieuwe groep en binnen een paar weken hopen we van start te gaan met de 3e groep! De verhalen zijn soms erg heftig en tijdens deze gesprekken blijkt maar weer hoe hard ons werk nodig is. Gisteren was het spitsuur en hebben we zelfs een wachtruimte in moeten richten! Het zijn soms lange en intensieve dagen maar het is het allemaal waard! Onlangs hebben we ook een teamdag georganiseerd en ook hier moest er weer een kip in de pan haha. Na een heerlijke maaltijd ging het team met mij de uitdaging aan om mens erger je niet te doen. Ze zeggen dat een gewaarschuwd mens voor 10 telt maar daar hadden ze geen boodschap aan. Susan kon immers nooit zo goed zijn in mens erger je niet dan ze zelf dacht…. Tja, dat hebben ze geweten en na enorme frustraties bij iedereen ging ik er alsnog met de winst vandoor. Inmiddels is er al een vervolg aangevraagd en willen ze graag de strijd nog een keer aangaan.

Terwijl ik eindelijk de aanvraag kan gaan doen voor mijn werkvergunning moest ik toch nog heel even het land uit voor een nieuw visum. De grens met Kenia is hier ongeveer 2 uur rijden vandaan dus ik ging op Goede Vrijdag vol goede moed op pad. Ik wist dat het lastig ging worden maar ik ben hier inmiddels wel wat gewend…. Bij de grens aangekomen moest ik eerst in de rij om mijn zogenaamde exit stempel te krijgen. Ik moest gelijk apart gaan zitten in een kantoortje en toen begon het vragenvuur want mijn visum was al een paar dagen verlopen maar volgens het kantoor in Kampala gaf dit absoluut geen problemen bij het verlaten van het land…. Om een lang verhaal kort te maken; er moest geld op tafel komen. We begonnen met $700 en na goed onderhandelen ben ik geëindigd op $80 dus dat is een mooi resultaat en het blijkt maar weer dat ik de kunst van het onderhandelen goed onder de knie heb hier haha. We moesten een paar uur in Kenia blijven en zouden daarna gewoon weer terug kunnen naar Oeganda want ik had de officier inmiddels al omgekocht dus dit was alvast geregeld. Nadat we de grens overliepen was het een enorme drukte en in ineens sloeg te stemming in Kenia om en braken de rellen uit. Mijn chauffeur greep me bij mijn arm en riep: Susan, rennen!!! In alle chaos en paniek zijn we letterlijk teruggerend naar Oeganda! Het was overduidelijk dat ik die dag niet meer naar Kenia wilde gaan want in verband met de verkiezingen zouden er de hele dag rellen zijn. Kenianen staan bekend om hun agressieve gedrag tijdens dit soort omstandigheden en dus zullen de komende maanden in Kenia iets minder goed verlopen dan de verkiezingstijd in Oeganda vorig jaar die ook niet zonder slag of stoot voorbij ging. Al met al stond ik dus binnen een paar minuten weer op Oegandese bodem en begrepen ze maar al te goed dat ik als blanke niet de grens over wilde gaan. Mijn single entry visa werd omgezet in een multiple entry aangezien de mevrouw van de douane het verschrikkelijk vond dat ik nu zo’n negatief beeld had van haar land en of ik toch echt een keer terug wilde komen…. Bedankt maar misschien toch maar een ander keertje….

Na een hectische en emotioneel soms pittig jaar is het op 16 mei tijd om voor een paar weken naar Nederland te gaan. De afgelopen tijd ben ik meerdere malen ziek geweest en het is dus tijd om even in een andere (en vooral schone) omgeving mijn batterij weer op te laden. Ik kijk er enorm naar uit om iedereen weer te zien en om te genieten van oer-Hollandse lekkernijen en natuurlijk staat een bezoek aan de HEMA hoog op het verlanglijstje haha. Even geen verantwoordelijkheden als Founding Director of Country Manager maar tijd voor mezelf en quality time met mijn familie en vrienden!

Voor nu een groet uit Jinja en tot snel in Nederland!!