suusopavontuur.reismee.nl

Mijlpalen voor A Woman's Worth

De tijd verstrijkt en inmiddels zijn er weer genoeg mijlpalen de revue gepasseerd. Het weer is niet bepaald iets om over te schrijven aangezien het in Nederland de afgelopen maanden vaker mooi weer is dan hier in Oeganda. Meer dan ooit heb ik met een dikke trui en pantoffels aan op de bank zitten bibberen en ik zal jullie de ervaringen van het ontbreken van warm water in huis op deze dagen besparen…. Het voordeel van alle regen is dat het hele land in volle bloei staat en het groener is dan ooit! Zeker als ik naar Kampala reis is het een traktatie om door alle wisselende landschappen te reizen. Via de theeplantages door naar het regenwoud en vervolgens naar de steeds drukker wordende omgeving richting de grote stad. En oh, wat vind ik die grote stad toch heerlijk tegenwoordig. Jinja is en blijft mijn thuis maar stiekem begin ik het stadse leven toch steeds meer te missen.

Op 2 juni hebben we voor de inmiddels 4e keer diploma’s uit mogen rijken! Een enorme mijlpaal en ook zeker iets om even bij stil te staan. In vele opzichten was het een “moeilijke”groep en leek alles moeizamer te verlopen dan voorheen. Het neemt niet weg dat we uiteraard de nodige mooie successen hebben geboekt. Van de 16 vrouwen waarmee we zijn gestart zijn er 3 door verschillende omstandigheden afgevallen en door weer andere omstandigheden waren 2 vrouwen niet in staat om op tijd het examen te doen. De 11 vrouwen die examen hebben gedaan zijn allemaal geslaagd en hebben dan ook vol trots hun diploma in ontvangst mogen nemen. Uiteraard ging dit alles gepaard met een klein feestje en de nodige Oegandese lekkernijen!

Mijn dagen worden steeds drukker en de werkzaamheden rondom het project worden steeds uitgebreider. Mede door de organisatie van de modeshow heb ik besloten om een stapje terug te gaan doen en om minder “in het veld” te gaan werken. Ik zal meer achter de schermen gaan werken en om bepaalde werkzaamheden over te dragen hebben we sinds een aantal weken een Office Manager in dienst genomen. Ik ken Brenda al 3 jaar en ze heeft enorm veel ervaring dus ik ben enorm blij met haar toevoeging! Behalve Brenda is er momenteel ook een externe consultant bij gekomen voor de Monitoring & Evaluatie van A Woman’s Worth. Al enige tijd worstelen we om bepaalde resultaten op de juiste manier te meten en om het project goed te evalueren. Hoe meten we nou de bijvoorbeeld impact van het programma? Gilbert is een Oegandees met enorm veel ervaring op dit gebied en hij werkt met diverse grote internationale organisaties. Hij gaat ons de komende maanden helpen bij het invoeren van een nieuw evaluatiesysteem. Zo kunnen we bij de nieuwe groep het verschil gaan meten van voor en na deelname. Zo gaan we meten op welk armoedeniveau de vrouwen zitten en wat de sociaal psychologische impact is. Weer wat extra werk op mijn bordje maar iets waar ik erg naar uitkijk omdat ik het heel interessant vind. Het zal ons ook helpen om op termijn extra sponsoring te krijgen aangezien bepaalde gegevens een vereiste zijn voor een aanvraag.

Een andere droom werd een aantal weken dan toch eindelijk werkelijkheid en we hebben inmiddels ons eigen naaiatelier! Door extra donaties en goede connecties hebben we een klein atelier met 4 machines die zowel handmatig als elektrisch bediend kunnen worden. Behalve ik gingen ook de vrouwen door het dolle heen aangezien dit machines zijn die ze zelf niet hebben. De kwaliteit van deze machines is beter en met het oog op de modeshow en andere ontwikkelingen (waar ik nog niks over kan zeggen) een must! De ontwikkelingen rondom de modeshow gaan sneller dan het licht en ondanks dat het steeds meer van mijn tijd inneemt geeft het me heel veel energie! Wat bijna begon als een grapje is inmiddels uitgegroeid tot een professionele show met alles er op en er aan. Elke zaterdag zijn er extra workshops voor de vrouwen en de naaisters worden in een snel tempo klaar gestoomd door ons team van modeontwerpers uit Kampala. Het is waanzinnig om te zien hoeveel talent er in de groep zit en de trainers die elke week vrijwillig uit Kampala komen zijn net als ik zeer onder de indruk. De laatste hand wordt momenteel gelegd aan de collectie en dan kan kunnen we aan de slag. De vrouwen hebben in de eerste weken geleerd hoe ze ontwerpen moeten schetsen en hier zijn echt prachtige creaties uit voort gekomen. De jurken die ze zelf geschetst hebben zullen ze ook zelf gaan maken en worden geshowd op de catwalk! Als klein meisje zat ik thuis ook vaak tussen de naaimachines, stoffen, spelden, scharen etc en ik moet zeggen dat het een waar genot was om de vrouwen afgelopen zaterdag voor het eerst patronen te zien knippen. Momenteel zijn onze nieuwe bestuursleden Caroline en Bart in Oeganda en ze hebben een koffer vol oud beddengoed meegenomen zodat de vrouwen met deze stoffen kunnen oefenen. Volgende week zijn de eerste jurken klaar dus ik ben zeer benieuwd! We proberen de vrouwen zoveel mogelijk zelf te laten maken dus ook het bedrukken van stoffen is de afgelopen weken aan bod gekomen en ook deze resultaten waren verbluffend! Qua organisatie is het team elke week aan het groeien en mijn netwerk is flink uitgebreid. Via een vriendin kwam ik in contact met Joram Model Management, het grootste modellenbureau in Oost-Afrika. Ze hebben modellen lopen in New York, Parijs, Milaan enzovoorts dus het is zeker geen kleine speler op de markt. Waar ik toch lichtelijk nerveus was voor die afspraak omdat ik wilde vragen of ze op een bepaalde manier iets wilde sponsoren werden de rollen gaandeweg het gesprek omgedraaid. Joram, de eigenaar, werd enorm enthousiast na mijn verhaal achter de modeshow en vroeg of hij er alsjeblieft onderdeel van uit mocht maken! Uhhhh, ja dat kan maar we hebben geen budget! Zonder problemen had ik in een half uur tijd 10 professionele modellen, haar en make-up geregeld voor de show. En dit allemaal gratis! De catwalk die over het zwembad gebouwd gaat worden wordt momenteel ontworpen door een bevriende architect en zelfs de landelijke media heeft al lucht gekregen van het evenement en het ziet er dus naar uit dat ik mijn tv-debuut ga maken! Ik heb werkelijk geen idee waar de modeshow allemaal toe gaat leiden maar tot nu toe is het een waanzinnig avontuur! Vooral omdat iedereen op vrijwillige basis meewerkt om onze vrouwen dat platform te kunnen geven. De vrouwen hebben nog steeds niet helemaal door wat hun boven het hoofd hangt en met youtube filmpjes probeer ik maar uit te leggen hoe een echte modeshow eruit ziet. Het is ook nogal een stap van de sloppenwijk naar de catwalk….

Na het afleggen van vele interviews gaan we op vrijdag de 13e (ja, we doen het gewoon) van start met de 5e groep! Nog een mijlpaal dus! Aan het einde van 2018 hebben we ongeveer 70 vrouwen geholpen en qua impact komt dit dus neer op meer dan 300 mensen aangezien de kinderen veelal ook profiteren van de effecten van het programma. En als ik over die getallen nadenk…. Ja, dan ben ik beretrots natuurlijk want dit had ik toch een paar jaar geleden allemaal niet kunnen bedenken!

Het team is langzaamaan aan het uitbreiden en we zijn dit jaar vooral bezig met het professionaliseren van het project. Dit alles gaat niet vanzelf en eind juli vlieg ik voor een paar weken naar Nederland om even een beetje rust te nemen en om mijn batterij op te laden voor de rest van 2018! Alles gaat hier dus meer dan goed en in vele opzichten is het nu al een jaar om nooit te vergeten! Tussen alle drukte door geniet ik ook volop van de aanwezigheid van Caroline en Bart en het is een hele ervaring voor ze om alles na vele verhalen nu dan eens echt te zien.


Liefs uit Jinja en wellicht tot over een paar weken in Nederland! Ik kijk erg uit naar een beschuitje met aardbeien en ook dit keer zal de frikadel speciaal regelmatig op het menu staan!

Het laatste nieuws uit Jinja!

Voor mijn gevoel ben ik net goed en wel terug van mijn tripje naar Nederland maar ineens is het april en is de paashaas alweer weg. Het schrijven van mijn blog is iets wat er nogal eens bij in schiet. Alles is zo gewoon voor mij dat ik er soms over na moet denken wat te schrijven terwijl er natuurlijk genoeg te delen is. Mijn vakantie in Nederland was heerlijk en na de enorme hitte in Oeganda was het ook wel weer eens heel fijn om bij paps en mams op de bank onder een dekentje bij de kerstboom te zitten. Het was ook een zeer welkome onderbreking van mijn werk en het was fijn om iedereen weer even te zien. Na 3 weken genoten te hebben van Nederland en alle bijbehorende luxe was ik er ook wel weer aan toe om naar huis te gaan, en ja dat is tegenwoordig toch echt Oeganda.

Nadat de kinderen van Ernest 3 weken lang elke dag hadden gevraagd waar tante Susan was werd ik thuis vol enthousiasme ontvangen! Er werd door diverse vrienden gewacht op de inmiddels alom bekende stroopwafels dus om meerdere redenen was iedereen blij dat ik er weer was! Het team was tijdens mijn afwezigheid begonnen met de nieuwe groep en inmiddels zijn we al 8 weken aan het werk met een groep van 16 vrouwen. Het is alweer de 4e groep en net als voorgaande keren hebben ze allemaal hun eigen verhalen. Soms is het ontzettend moeilijk om voor te stellen waar deze vrouwen dagelijks mee te maken hebben. De positie van een vrouw is hier zo ontzettend anders dan in onze cultuur en huiselijk geweld is hier eerder regel dan uitzondering lijkt het. We hebben dit keer een aantal vrouwen in het project die wel getrouwd zijn maar waarvan de man financieel niet bijdraagt dus in veel opzichten zijn het toch een soort van alleenstaande moeders. Vorige week werden we geconfronteerd met een afschuwelijk incident wat zich af heeft gespeeld bij een van de huidige deelneemster. Haar eigen man heeft geprobeerd om haar te vergiftigen en te vermoorden…. Gelukkig is het een hele sterke vrouw en is ze op tijd kunnen ontsnappen. Uiteraard was dit voor iedereen een heftige situatie maar ik heb ook veel geleerd van voorgaande incidenten. We kunnen de vrouwen hulp bieden die binnen ons vermogen ligt en uiteindelijk moeten ze zelf de keuze maken om daadwerkelijk weg te gaan bij hun man. In Nederland zijn er veel instanties die kunnen helpen en dat is hier compleet anders. Aangifte bij de politie heeft vaak geen zin omdat die vervolgens vaak zeggen dat je het zelf hebt uitgelokt…. Na zo’n dag leeg ik mijn hoofd met een glas wijn en het feit dat we hebben gedaan wat in ons vermogen ligt geeft me een bepaalde rust in de hele situatie, hoe afschuwelijk het verhaal ook is.

Ber en Annemie zijn inmiddels al ruim een half jaar als vrijwilliger aan het werk bij ons en het zal een gemis zijn als ze in juni weer naar Nederland gaan. Er is meer structuur aangebracht in ons trainingsprogramma en we zijn bezig om onze trainers ook bewuster te maken van bepaalde technieken die we kunnen inzetten om de vrouwen beter te helpen. De komende weken gaan we de toekomstplannen uitwerken en kijken welke stappen we allemaal moeten en kunnen gaan maken.

Op 8 maart was het vrouwendag en dat is hier een officiële feestdag! Annemie kwam met het idee om de vrouwen te trakteren om een verwenmiddagje. Alle vrouwen kregen een handmassage, de nagels werden gelakt en ze kregen een gezichtsbehandeling. Het was een geweldige dag en ze hebben er enorm van genoten! Veel van de vrouwen hebben geen geld om ook maar iets aan hun uiterlijk te besteden en nu werd het ook nog eens door iemand anders gedaan. Natuurlijk mocht de cake ook niet ontbreken op zo’n dag. Ber had het idee om ons logo aan de buitenkant van kantoor te schilderen en ik kan jullie vertellen dat dit bijzonder goed is gelukt! Waar er de afgelopen weken enorm veel regen is gevallen bleef het die donderdag droog en kon iedereen het resultaat bewonderen! Ik zal foto’s toevoegen zodat jullie het resultaat ook kunnen bekijken.

Inmiddels is de datum voor de modeshow ook vastgelegd en op 20 oktober zullen de modellen de creaties van de naaisters uit het project laten zien aan het publiek. We hebben dus de nodige tijd om alles voor te bereiden en dit zal ook nodig zijn. Inmiddels heb ik genoeg ideeën en ben ik begonnen met het schetsen van een paar ontwerpen voor de speciale lijn die er geshowd wordt. In de wijken waar we werken worden veel paperbeads (kraaltjes van papier) gemaakt en deze worden veelal voor sieraden gebruikt. Ik ben op het idee gekomen om er kleding van te gaan maken dus samen met een modeontwerpster proberen we iets nieuws te creëren wat tot op heden in Oeganda nog nooit geshowd is. Het feit dat mijn moeder naaister was en mijn vader meubelmaker werpt nu dan toch zijn creatieve vruchten af haha. Tijdens de modeshow probeer ik ook een aantal vrouwelijke Oegandese artiesten op te laten treden en inmiddels heb ik ook daar weer wat contacten gelegd en ze zijn erg enthousiast over het idee. Het is toch grappig om te zien hoe mijn netwerk zich steeds verder uitbreidt. Door dit netwerk werden we ook benaderd om voor een Engelse organisatie die actief is in het kinderziekenhuis in Jinja babymutsjes te maken. Het gaat om mutsjes voor de prematuur baby’s en alleen in Jinja zijn dit er gemiddeld 35 per maand... Het was een zoektocht om het juiste materiaal te vinden maar het is me gelukt en inmiddels kan de eerste proeforder geleverd worden. Het zou heel fijn zijn als we deze order binnenhalen want ze zullen er gemiddeld 40 per maand afnemen en dit levert voor ons extra inkomsten op. Daarnaast is het een mooi idee dat onze naaisters de baby’s in het ziekenhuis warm kunnen houden door het maken van mustjes!

Sinds februari zijn er ook weer een aantal studenten van het Windesheim Collega uit Zwolle in Oeganda dus af en toe neemt ook dat werk mijn tijd in beslag. De weekenden geniet ik veelal van de rust en mooie uitzichten bij de Nijl en af en toe trakteer ik mezelf op wat extra luxe in Kampala. Na weken van regen schijnt nu even het zonnetje dus ik ga wat vitamine D opdoen en met een boekje in de tuin zitten!

Liefs uit Jinja!

Kerstvakantie!!

Vakantie! Het is lang geleden dat ik echt het gevoel heb gehad dat ik vakantie heb maar na een dagje heen en weer rennen lijkt het er nu toch op dat het moment daar is! Na een hectisch jaar met de nodige ups and downs is het eindelijk tijd om te relaxen en alles eens op een rijtje te zetten. Terwijl de temperatuur hier met de dag stijgt probeer ik me voor te bereiden op de kou in Nederland. Waar ik toch ineens zin krijg in boerenkool met worst ben ik vanmiddag toch nog even snel bij een van de vrouwen in Walukuba een lokale maaltijd gaan eten. Her en der zie ik hier een verdwaalde kerstboom maar ik denk dat ik snel in de kerstsfeer beland zodra ik vrijdagavond in Nederland arriveer.

Waar ik dacht dat het na de diploma-uitreiking iets minder druk zou worden ben ik vaker dan ooit op en neer gereisd naar Kampala voor diverse afspraken. Er zijn ineens zoveel leuke plannen voor volgend jaar dat ik telkens met een brede glimlach in de bus stapte en dat ik de soms lange files voor lief nam. Reizen in Oeganda is nooit saai want er is altijd wel iets te beleven aan de kant van de weg. Overal is bedrijvigheid en reizen door het groene landschap met theeplantages en regenwouden gaat ook niet snel vervelen. Ineens ontstond er op een maandagmiddag het idee om volgend jaar een modeshow voor de naaisters uit het project te organiseren. Waar een vriend van mij manager is van een lodge en graag een catwalk wilde hebben in het zwembad is het idee nu al zeer concreet en hebben we zelfs al professionele modellen die vrijwillig de items van de vrouwen willen showen. Ondertussen is mijn netwerk enorm uitgebreid en ga ik waarschijnlijk begin volgend jaar een aantal betaalde workshops houden voor Oegandese modeontwerpers. Uiteraard zal ik ze vragen of ze onze naaisters wat extra vaardigheden willen leren aangezien dat de hele gedachte is achter ons te openen naaiatelier. Het lijkt er dus steeds meer op dat het een professionele modeshow gaat worden en zelfs Kampala Fashion Week kijkt met ons mee. Wie had dat toch ooit gedacht! Nooit eerder heeft iemand dit georganiseerd in Jinja en het is toch super voor de vrouwen om op deze manier hun ontwerpen te laten zien. Het is bizar hoeveel mensen vrijwillig hulp aanbieden om het een succes te laten worden. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!

De afgelopen weken zijn we ook druk bezig geweest met het interviewen van vrouwen voor de nieuwe groep die op 12 januari van start gaat. De impact van ons werk wordt steeds zichtbaarder in de wijk en we hadden dan ook een wachtrij voor de interviews!! Meer dan 40 vrouwen wilde zich inschrijven terwijl we in principe maar 15 plekken beschikbaar hebben. Waar we de vorige keer nog moesten zoeken zijn de rollen nu duidelijk omgedraaid. Een enorm compliment voor het hele team! Na het afnemen van het 1e interview hebben we een selectie gemaakt van vrouwen waarvan we denken dat zij het op dit moment het hardste nodig hebben en vervolgens zijn ze uitgenodigd voor een 2e interview. In dit gesprek gaan we dieper in op hun thuissituatie om een beter beeld te krijgen. We hebben besloten om in januari met 18 vrouwen van start te gaan en helaas hebben we dus een aantal vrouwen teleur moeten stellen. De kwaliteit van het programma is enorm belangrijk en als we meer vrouwen tegelijk deel laten nemen dan kunnen we ze niet de aandacht geven wie we ze graag willen geven om onze doelen te behalen.

We hebben nog meer video opnames gehad met Jinja Film Productions en het is heel leuk om te zien hoe de vrouwen in hun eigen woorden omschrijven wat de impact van het programma is. De meeste filmpjes zijn inmiddels klaar en ze zijn terug te vinden op ons eigen Youtube kanaal https://www.youtube.com/channel/UCN0QX08t_fjrHjViIn_lXiw. De komende weken zullen we de overige filmpjes uiteraard ook hier publiceren.

Afgelopen vrijdag was het tijd om het project voor dit jaar te sluiten en om het team te bedanken voor hun inzet. Een aantal weken geleden heb ik gevraagd waar ze graag naartoe zouden willen gaan en aangezien ze altijd enorm nieuwsgierig zijn naar de plek waar ik soms mijn hoofd leeg maak was de keuze voor The Haven snel gemaakt. We hebben tijdens een heerlijke lunch met een prachtig uitzicht op de Nijl teruggeblikt op 2017 en natuurlijk ook vooruitgeblikt naar 2018. We hebben veel geleerd en het project is duidelijk op weg om een stapje groter te worden. Met alle kennis van de afgelopen 2 jaar hopen we volgend jaar nog meer vrouwen te kunnen helpen en onze training efficiënter in te zetten. Uiteraard kunnen we niet alles verwezenlijken zonder sponsoring en daarom zijn we weer een speciale campagne gestart. Mochten jullie een donatie willen doen dan is deze uiteraard van harte welkom. Je kunt momenteel doneren via deze link https://onepercentclub.com/nl/projects/bouwen-aan-een-financieel-onafhankelijke-toekomst

Ineens is het weer 18 december dus dat betekend dat ik morgen jarig ben! Geheel in vakantiestijl ga ik een dagje relaxen en in de ochtend ga ik genieten van een massage die ik cadeau heb gekregen. Daarna staat er middag relaxen bij het zwembad met uitzicht op de Nijl op het programma en de dag wordt afgesloten met een hapje en drankje met vrienden. Het ziet er ook nog naar uit dat ik gratis mag overnachten in een van de luxe tenten aan de Nijl dus ik had het slechter kunnen treffen!

Donderdag ga ik mijn koffer inpakken en dan ben ik klaar om 3 weken te gaan genieten van mijn vakantie in Nederland! Ik kijk vol trots terug op 2017 en het was zeer zeker geen gemakkelijk jaar maar het project is zo gegroeid dat ik alleen maar met een glimlach kan starten aan mijn vakantie.

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor alle steun en ik wens iedereen hele fijne feestdagen en uiteraard een heel gezond 2018! Tot snel!!

Liefs uit Jinja!

De kers op de taart

De tijd vliegt en ineens besef ik me dat het best een tijdje was geleden dat ik een blog had geschreven. De afgelopen maanden zijn erg druk maar ook zeer productief geweest. Er is zoveel gebeurd dat ik bijna niet eens weet waar te beginnen. 

Momenteel zit ik bij te komen en na te genieten van de diploma uitreiking van afgelopen zaterdag. Vol trots heb ik voor het eerst aan alle 13 vrouwen een diploma mogen overhandigen. Zo’n dag is toch wel echt de kers op de taart! Na de vrouwen 6 maanden lang training te hebben gegeven en ze wekelijks te bezoeken is het zo mooi om te zien hoe ze allemaal enorme vooruitgang hebben geboekt. Niet alleen in hun bedrijf maar ook op persoonlijk vlak. Zo durfde Prema mij tijdens de intake bijnna niet aan te kijken omdat ze zo verlegen was. Door te werken aan haar zelfvertrouwen durfde ze het aan om tijdens haar examen haar ondernemingsplan te presenteren voor de rest van de groep. De persoonlijke ontwikkeling gaat hand in hand met het uitbreiden van hun bedrijf dus het is een win-win situatie. Waar geen van allen bij de start van het programma wist hoe ze een kasboek bij moesten houden weten ze nu precies wat er in hun bedrijfje gebeurd en hoe ze op een verantwoorde manier uit kunnen breiden. De een pakte het heel snel op en bij de ander duurde het soms wat langer voordat de kwartjes begonnen te vallen. De laatste weken zijn ze allemaal zo enorm gegroeid! Uiteraard ontkwamen we niet aan de speeches zaterdag en waar ik soms bijna heilig werd verklaard bleek onze training over sparen een enorm belangrijke rol te hebben gespeeld bij de meeste vrouwen. Het is soms bijna bizar om te zien wat voor impact voor ons simpele kennis hier heeft. Het niveau van de vrouwen lag dit keer een stukje hoger en we werden door sommige dan ook bijna omver geblazen tijdens hun examens waar ze hun kasboek en ondernemingsplan moesten presenteren. Een zeer welkome verrassing!

Verrassingen hebben we de laatste tijd wel vaker gehad. Al een tijdje had ik het idee om een klein trainingscentrum te openen om behalve de bestaande trainingen ook extra vaardigheden te kunnen trainen. Ineens besloten de buren van ons kantoor om met de Noorderzon te vertrekken en dus vroeg de huisbaas zich af of wij ook dat pand wilde huren. Het duurde ongeveer 15 minuten voordat het kwartje viel en ik hardop JA riep. Er moet behoorlijk wat onderhoud gepleegd worden maar we hopen in januari open te kunnen gaan. Dit is een droom die werkelijkheid wordt en ik werd dan ook met de dag enthousiaster! Inmiddels hebben we donaties ontvangen voor de aanschaf van 4 naaimachines en kunnen we dus een eigen naaiatelier starten! Na veel vergaderingen hebben we besloten om geen basistraining te geven maar in plaats daarvan gaan we “master classes” aanbieden. Er zijn veel naaisters met dezelfde kennis dus het is moeilijk om te concurreren. Door de naaisters nieuwe technieken en ontwerpen te leren kunnen ze zich gaan onderscheiden van de rest. Daarnaast willen we ook nieuwe producten maken voor de verkoop dus ook hiervoor zullen we speciale trainingen aan gaan bieden. Ineens ging alles in een sneltreinvaart en kreeg ik hulp uit allerlei hoeken. Zo is er inmiddels door een modeontwerpster uit Kampala een overlockmachine gedoneerd en ze komt volgend jaar gratis training geven. Kort daarna ontmoete ik Jennifer, een Oegandese architect, die het project al kende en helemaal weg is van ons werk. Binnenkort zullen de producten van A Woman’s Worth dan ook te vinden zijn in een nieuwe lodge bij Lake Mutanda! Een geweldig platform om onze producten en werk onder de aandacht te brengen en Lake Mutanda is de plek waar ik na de gorilla tracking heb geslapen dus voor mij een speciale plek in Oeganda. Jennifer is ook programmamanager van een nieuwe organisatie die enorm veel deuren kan gaan openen. De organisatie is opgericht door het bedrijf die vanuit New York wereldwijd alle Fashion Weeks organiseren. Er zijn 3 projecten in Oeganda waarmee ze gaan samenwerken en het lijkt erop dat wij er 1 van zijn! De oprichtster wordt vanuit New York ingevlogen over een paar weken en waar de halve mode-industrie bij wijze van een moord zou doen om haar te spreken staat er een afspraak met Susan Geurts op haar agenda tijdens haar 3 daagse bezoek aan Oeganda….  De laatste weken moet ik mezelf weleens even knijpen om te kijken of het allemaal wel echt is want er gebeurd zoveel in een korte tijd dat het soms bijna onwerkelijk lijkt. Mijn netwerk is enorm uitgebreid in de afgelopen maanden en al het harde werk lijkt nu zijn vruchten af te werpen. In Jinja worden de verkooppunten inmiddels ook uitgebreid en stap voor stap krijgt A Woman’s Worth dus steeds meer bekendheid. 

We zijn inmiddels alweer gestart met het interviewen van vrouwen voor de volgende groep. Ons doel is om 2 groepen per jaar op gaan leiden dus dit betekend dat we in januari van start moeten gaan met de eerste training. De komende weken zijn dus nog erg druk maar vanaf 22 december hoop ik even lekker te kunnen gaan relaxen in Nederland. Niet geheel gepland maar ik heb besloten om wat extra quality time te hebben met mijn familie en dus vlieg ik voor 3 weken naar het koude kikkerlandje. Het is in veel opzichten een hectisch jaar geweest en ik ben enorm trots op alle behaalde resultaten! Waar ik wat moeite had met wennen in Oeganda na mijn tripje naar Nederland voel ik me weer helemaal als thuis! Ik kan zo ontzettend genieten van de kleine dingen hier en niet te vergeten de Oegandese knulligheid. Waar de herfst in Nederland zijn intrede heeft gedaan is hier het regenseizoen ook volop aan de gang. In de weekenden probeer ik zo weinig mogelijk te werken en ik kan dan onder het genot van een wijntje uren over de Nijl staren. Ondanks dat de ups en downs hier heftiger lijken dan in Nederland zou ik me op dit moment geen fijner thuis voor kunnen stellen en met alle huidige ontwikkelingen ben ik hier nog lang niet klaar. 

Momenteel zijn er via het Windesheim College 10 studenten in Jinja en Kampala die ik begeleid dus dat maakte het de afgelopen weken ook wat extra druk. Door een incident met een van de studenten kwam ik voor de eerste keer in aanraking met de politie in Oeganda. Waar ik de meest vreemde vragen moest beantwoorden om een rapport van aangifte te krijgen terwijl ik in al die bezoeken geen computer had gezien….. Met een geschreven rapport moesten we naar het centrum waar ik vervolgens iemand moest betalen om het uit te typen en te printen…. Ik zou willen dat ik al die momenten had kunnen filmen want ik kon telkens maar 1 ding bedenken: dit kan gewoon allemaal niet waar zijn en ik ben beland in een hele slechte film hahaha. Hoe dan ook ben ik weer een ervaring rijker en heb ik vrienden gemaakt met de politie want je weet immers nooit waar je ze nog eens voor nodig hebt hier. Uiteraard moest er corruptiegeld betaald worden en ook dit ging zo ongegeneerd dat het lachwekkend was. 

Sinds september hebben we op het project hulp gekregen van Annemie en Ber. Ze zullen ongeveer 1 jaar in Oeganda blijven en ze zijn zeer zeker van toegevoegde waarde voor het project. Daarnaast zijn het tevens mijn buren en is het soms ook gewoon heel fijn om Nederlanders in de buurt te hebben. De komende weken ga ik me voornamelijk bezighouden met het werven van nieuwe sponsoren zodat we ook volgend jaar ons werk gewoon voort kunnen zetten. We hebben inmiddels een korte promotievideo laten maken. Deze kan ik helaas hier niet plaatsen maar bij deze het linkje naar onze Facebook pagina waar je de video ook kunt zien www.facebook.com/awomansworthuganda/videos/1986655468282882/ Er staan allerlei evenementen voor volgend jaar op het programma en ik hoop dat het lukt om over 1 of 2 jaar voldoende sponsoring te hebben zodat ik mezelf een salaris kan betalen en zodat ik me dus ook fulltime met het project bezig kan houden. Om volgend jaar volgens planning 30 vrouwen op te kunnen leiden hebben we in totaal € 5.000 nodig. Alle donaties zijn uiteraard heel erg welkom en voor de zekerheid bij deze nogmaals ons rekeningnummer… NL16 RABO 0305 6974 98 tnv Stichting A Woman’s Worth. Bij deze wil ik ook iedereen bedanken die ons tot nu toe hebben gesteund op welke manier dan ook. Door jullie hulp kunnen we hier het verschil maken en bouwen aan een betere toekomst! 

Wellicht tot over een paar weken in Nederland!


Liefs uit Jinja!

Vakantie in Nederland!

Inmiddels ben ik weer helemaal ingeburgerd in Oeganda en is Nederland letterlijk en figuurlijk weer op een enorme afstand. Wat was ik toe aan vakantie en wat was het fijn om een paar weken op Nederlandse bodem door te brengen. Ik moest letterlijk en figuurlijk even afstand nemen van Oeganda om mijn batterij weer op te laden. Waar ik zo gewend ben aan het leven in een ontwikkelingsland keek ik mijn ogen uit vanaf het moment dat ik arriveerde op Schiphol. Daar mocht ik overigens ook eerst de douanebeambte uitleggen wat ik in Nederland kwam doen. Uhhh, nou ik ben Nederlandse en ik kom tijd doorbrengen met mijn familie en vrienden! De weg naar huis was een safari op zich voor mij. Ik besefte me ineens dat ik zo anders naar Nederland kijk nu. Alles is zo vlak en iedereen houdt zich zo netjes aan de verkeersregels. Nou ja, het feit dat er überhaupt verkeersregels zijn is al heel wat haha. Kort na aankomst was daar de frikadel speciaal waar ik al weken zin in had! Ik kan je zeggen dat dit een van de lekkerste ooit was haha. Wetende dat ik voorheen amper een frikadel at heb ik er in mijn vakantie meerdere malen enorm van genoten. 

De eerste dagen in Nederland heb ik eerst de tijd genomen om een beetje bij te tanken en om lekker ouderwets door mijn ouders verzorgd te worden. Een moment waar ik erg naar uit keek was het weekend met Maartje. Al 38 jaar vriendinnen en al jaren vele kilometers van elkaar vandaan. Waar ik normaal gesproken een aantal keren per jaar naar Dublin vloog, vloog Maartje naar Nederland om  na lange tijd weer live bij te kletsen en om samen te genieten van een portie bitterballen op een terrasje in Venray! 

Niet geheel ontoevallig kon ik mijn bezoek aan Nederland combineren met het Jazz festival in Breda. Ik mocht van Lucille gebruik maken van haar appartementje midden op de Grote markt dus ik had me geen betere slaapplek kunnen bedenken! Het was een druk schema om iedereen te zien maar wat was het fijn om weer even herenigd te zijn. Tussendoor heb ik ook lekker rond kunnen dwalen in de stad waar ik 19 jaar met ontzettend veel plezier heb gewoond. In 1 jaar tijd is er eigenlijk niks maar tegelijkertijd ook zoveel veranderd. Vanaf mijn aankomst in Nederland waren de weergoden me zeer goed gestemd en het zonnetje heeft volop geschenen! Heerlijk om weer een terrasje te kunnen pakken met vriendinnen en om iedereen weer te kunnen spreken zonder de tussenkomst van een telefoon of computer. Ik heb enorm genoten van mijn weekje in Breda en ja, voor mij is en blijft het de leukste stad van Nederland! 

Kort voor mijn vertrek naar Nederland werd de hectiek nog even flink opgevoerd toen ik te horen kreeg dat de organisatie waar ik voor werkte er per direct mee zou stoppen. Dit betekende dus dat ik ook geen inkomen meer had en ik niet eens zeker wist wanneer ik weer terug zou kunnen naar Oeganda aangezien ik uiteraard een inkomen nodig heb om terug te kunnen. Na dit onverwachte nieuws kwam er gelukkig heel snel een mail van het Windesheim College in Zwolle met de vraag of ik voor ze wilde gaan werken als Country Manager in Oeganda. Deze kans heb ik uiteraard met 2 handen aangegrepen en na een bezoekje aan Zwolle zijn alle werkzaamheden en voorwaarden duidelijk afgestemd. Vanaf nu werk ik dus rechtstreeks voor de hoge school en ben ik verantwoordelijk voor alle studenten in Oeganda. Gelukkig zijn de werkzaamheden aangepast en zal het minder druk zijn dan voorheen. Het combineren van alle werkzaamheden was namelijk soms nogal een uitdaging en ik wil zoveel mogelijk tijd vrij houden voor het project.  

Uiteraard stond er in Nederland een bestuursvergadering op het programma en heb ik een aantal afspraken gehad om bij te praten met de sponsoren. Waar we al enige tijd plannen aan het maken zijn om naaimachines aan te schaffen om uitwasbaar maandverband te maken hebben we een mooie donatie ontvangen om dit plan eindelijk te realiseren. In veel gezinnen is er geen geld om maandverband te kopen en vooral voor meisjes heeft dit grote gevolgen aangezien ze tijdens hun menstruatie niet naar school kunnen. Als alternatief voor maandverband worden er allerlei onhygiënische methodes zoals bananenbladeren of zand gebruikt. Uitwasbaar maandverband wordt hier steeds meer gebruikt en is in verhouding veel goedkoper dan bijvoorbeeld een pakje Always. Een aantal naaisters uit de vorige groep weten hoe ze het maandverband moeten maken en zijn enorm enthousiast. We kunnen de andere vrouwen op deze manier ook meer vaardigheden leren door de aanschaf van de naaimachines dus het is een goede investering. Via een project dat werkt met tienermeiden in de sloppenwijken in Jinja hebben we al een toezegging van een order ontvangen dus we hopen op korte termijn van start te kunnen gaan. Vorige week kwam daar ineens het idee van uitwasbare luiers bij dus de ideeënbus draait hier weer op volle toeren! Luiers zijn hier erg duur en worden zelden gebruikt. Aan de andere kant houdt dit wel in dat kinderen hier veel sneller zindelijk zijn maar ik geef toch echt de voorkeur aan het gebruik van luiers! Ongetwijfeld worden een aantal lezers herinnerd aan hoe dit vroeger ook allemaal gebruikt werd maar in een ontwikkelingsland als Oeganda is het dus nog heel gebruikelijk en soms zelfs bijna een luxe…..

Na bijna 1 maand in Nederland te zijn geweest was het tijd om weer naar huis te gaan. Het afscheid viel me eerlijk gezegd zwaarder dan alle andere keren. Financieel lukt het me helaas niet om vaker naar Nederland te komen dus de eerstvolgende keer dat ik iedereen weer zie is waarschijnlijk in mei 2018…. Eenmaal terug in Oeganda duurde het ook even voordat ik mijn draai weer had gevonden. Waar ik nooit het gevoel heb gehad dat ik heel veel op heb moeten geven was ik me na mijn vakantie ineens heel erg bewust van de vele dingen die ik op heb moeten geven om hier te wonen. De resultaten van ons programma zijn bij sommige vrouwen heel erg zichtbaar en dat heeft me door de eerste weken geholpen. Zo is Ven drukker dan ooit en is ze met kleine stapjes haar bedrijfje steeds verder uit aan het breiden. Toen ik haar de eerste keer sprak woonde haar 2 kinderen bij haar moeder in het binnenland omdat ze financieel niet voor ze kon zorgen. Haar man is omgekomen tijdens de oorlog in het Noorden en dus staat ze er alleen voor. Inmiddels is ze zo gefocused op haar business dat haar kinderen sinds kerst weer bij haar wonen en ze kan weer zelf voor ze zorgen. Lukya is door de leiders van haar spaargroep gevraagd om de andere vrouwen les te geven over hoe je een bedrijf runt omdat ze zagen dat ze steeds meer aan het groeien was  en ze steeds meer kon sparen. Een aantal prachtige succesverhalen en ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik verschrikkelijk trots ben op deze vrouwen en op wat we met het hele team kunnen bereiken. 

In mei zijn we weer gestart met 15 enthousiaste en leergierige vrouwen! Waar het kan worden al een paar kleine aanpassingen gedaan in de bedrijfjes en het blijft mooi om te zien hoe we een verschil kunnen maken door ze te leren hoe je een kasboek bijhoudt. Het is elke keer weer een enorme eyeopener voor de vrouwen en ineens worden ze zich heel erg bewust van wat ze aan het doen zijn en wat er in hun bedrijfje gebeurd. Voor de dossiervorming proberen we hun persoonlijke omstandigheden ook zo goed mogelijk in kaart te brengen en dit levert elke keer weer heftige verhalen op.  Ook nu zitten er weer vrouwen in de groep die gevlucht zijn voor de oorlog en die verhalen zijn werkelijk afschuwelijk. Pas later beseffen ze zich dat het niet gewoon is dat er overal lijken liggen en dat er soms dagen geen eten is. Ongelooflijk veel respect heb ik voor deze vrouwen en ik ben elke keer opgelucht dat we een sfeer weten te creëren waarin ze zich veilig voelen om over deze situaties te praten want dat is zeker geen vanzelfsprekendheid. Doordat ze deze verhalen delen kunnen we ze beter begrijpen en wordt duidelijk waarom ze doen zoals ze doen. Gistermiddag was misschien wel het meest heftige verhaal wat ik tot nu toe heb gehoord…. Een van de vrouwen heeft van haar (inmiddels ex-man) haar jongste kind op moeten offeren voor de “hekserij”. Ik weet dat er hier afschuwelijke dingen gebeuren rondom hekserij maar ik kan me maar niet voorstellen hoe het als moeder moet zijn om je kind te moeten offeren want deze kinderen worden op gruwelijke wijze vermoord….. Gelukkig heeft ze per direct haar man verlaten en is ze gevlucht naar Jinja waar ze een nieuw leven is gestart. Ik kan zo nog even doorgaan met verhalen maar ik wilde een aantal voorbeelden noemen om aan te geven waar de vrouwen waar we mee werken mee te maken hebben of hebben gehad. Dit zijn emotioneel zware dagen en dan is er niks lekkerder dan ’s avonds lekker te gaan sporten en om een wijntje te drinken om alles een plekje te geven en om te beseffen dat we door ons programma absoluut een verschil kunnen maken in hun leven. 

Aanstaande zondag is het precies 2 jaar geleden dat ik bij de notaris in Breda de oprichtingsakte voor A Woman’s Worth ondertekende dus dit is een bijzonder moment voor mij. Waar ik destijds alleen begon hebben we nu een bestuur in Nederland, een bestuur in Oeganda en 3 mensen in dienst. Genoeg redenen voor een hapje en drankje bij de Nijl dus!

In september zal er een korte documentaire opgenomen worden over het project en hier ben ik ontzettend blij! Dit is me gratis aangeboden en als tegenprestatie geef ik een marketingtraining op het project waar de filmcrew onderdeel van is. Zo blijven er mooie dingen op mijn pad komen en dan ineens besef ik me dat ik dan misschien soms voor mijn gevoel veel op heb moeten geven om hier te kunnen wonen maar ik krijg er zo ontzettend veel onbetaalbare momenten voor terug dat ik al snel weer vrede heb met alles….

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor de fijne tijd in Nederland en voor alle support voor het project op allerlei manieren!


Liefs uit een regenachtig Jinja!

Mijlpaal voor A Woman's Worth

Terwijl het soms lijkt dat er hier in een dag toch echt geen 24 uur zitten en ik dus soms tijd tekort kom bedacht ik me ineens dat het hoog tijd werd om iedereen weer een kijkje in mijn Oegandese keuken te laten nemen. 

Uiteraard is er weer van alles gebeurd en ik moet zelfs weer even in mijn geheugen graven aangezien er hier elke dag wel iets is wat in Nederland nooit zou gebeuren. Een van de mooiste en meest bijzondere momenten van de afgelopen weken is zonder twijfel de diploma-uitreiking. Wat waren de vrouwen soms zenuwachtig tijdens hun examens en wat waren wij als team soms verbluft over de presentaties. Het was een waar genot om naar hun presentaties te luisteren en om te zien hoe ze zich hebben ontwikkeld in die maanden. Het ene business plan was nog mooier dan het andere en gelukkig zijn ze allemaal binnen de realistische kaders gebleven. Waar de een het zweet op het voorhoofd kreeg van onze vragen kon de ander zonder enige twijfel alles uitleggen en onderbouwen. Bedenkend dat de meeste van deze vrouwen nog nooit in hun leven een presentatie of iets dergelijks hebben gegeven was het voor ons allemaal een bijzondere ervaring. Een feest is hier geen feest als er geen eten bij is dus er is welgeteld een uur gediscussieerd over wat er precies op tafel moest komen en hoeveel we wel niet nodig hadden. Op de dag van de diploma uitreiking stonden de vrouwen om 8 uur klaar om te beginnen met koken. Het was een geweldige ochtend en ik zou willen dat ik iedereen even mee had kunnen laten kijken. Zonder dat er iemand de leiding neemt weet iedereen precies wat ze moet doen en terwijl de kip in de pan gaat zitten de andere vrouwen al kletsend en lachend de groenten te snijden. Het gaat steeds lekkerder ruiken en dan is het tijd om naar huis te gaan en om ons op te frissen en om te kleden. Speciaal voor deze gelegenheid heeft Vicky, onze social worker, een jurk voor me ontworpen. Behalve een goede social worker is ze namelijk ook afgestudeerd in fashion design. Waar de vrouwen me kennen als “madam Susan” in een jeans wisten ze dan ook niet wat ze zagen en iedereen zag er tip top uit! Ook de kinderen van Ernest (die bij ons op het compound wonen) werden opgedoft en “tante Susan” kreeg ineens nog meer aanzien aangezien ik de mevrouw was die de hele tijd door de microfoon stond te praten. We moesten dit jaar een zaal huren voor de uitreiking omdat er teveel vrouwen waren om het op het terrein van ons kantoor te doen zoals vorig jaar. Geheel onverwachts waren alle hoogwaardigheidsbekleders uit de buurt er ook en dit terwijl we ze geen geld hebben gegeven (iets wat hier gebruikelijk is ivm corruptie maar ik weiger daar aan mee te werken). Na wat officiële bedankwoorden hebben we aan 15 van de 17 vrouwen een diploma mogen overhandigen!! Een geweldig resultaat en de 2 vrouwen die het niet hebben gehaald hebben alsnog de mogelijkheid om een herexamen te doen. Na mooie woorden van de wijkhoofden (die ik toch wat minder serieus neem aangezien ze nou niet echt betrokken zijn bij ons werk) kwamen de bedankwoorden van de vrouwen. Met kippenvel op mijn armen en een brok in mijn keel stond ik de meest mooie woorden in ontvangst te nemen. Zelfs mijn Oegandese vrienden waren erg onder de indruk van de band die we met de vrouwen hebben en de impact van ons werk. Een mooiere bekroning op ons werk is er niet en het was in vele opzichten een topdag!!

Na deze hectische periode was het tijd om even een beetje op adem te komen. Het hebben van 2 banen die eigenlijk allebei 24/7 doorgaan vergt veel en ondanks dat ik ze beide erg leuk vind was mijn batterij een beetje op. Met een goede vriend ben ik een paar dagen naar Bwindi gegaan. De plek waar het in mei 2013 allemaal begon met mijn zoektocht naar de gorilla’s. Er hangt daar iets magisch in de lucht en het is voor mij nog steeds een van de meest rustgevende plekken waar ik ooit geweest ben. Dankzij Bella sliepen we in een lodge met een adembenemend uitzicht over het regenwoud waar de gorilla’s leven. Het is er doodstil, de lucht schoner dan schoon en ’s nachts is het kouder dan koud….. Ik heb genoten van het uitzicht, de rust, het niet bereikbaar zijn, het heerlijke eten en een goed glas wijn. Abramz heeft de gorillatracking gedaan en zijn eerste reactie was: nu snap ik waarom je dit nooit aan mij uit kon leggen! Dit is een waanzinnige ervaring! Missie geslaagd dus en na een paar dagen zijn we weer terug gereden naar de drukte van Kampala.

Een dag voor mijn vertrek naar Bwindi brak mijn hart in vele stukjes. Ik ging met Ernest de wekelijkse huisbezoeken doen en eenmaal aangekomen bij de markt was het een grote drukte. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat de marktkraam van Ruth in vlammen op was gegaan…. In totaal waren er 6 bedrijfjes afgebrand. De brand was veroorzaakt door een ontplofte telefoonbatterij die in de kraam van haar buurvrouw aan het opladen was. Toen Ruth ons zag en onze blikken elkaar kruisten wisten we allebei dat er even geen woorden nodig waren maar dat blikken meer dan genoeg zeiden. Een dag voor de brand heb ik een lang gesprek met haar gehad over de financiële problemen die ze heeft en we hebben daar waar we konden advies gegeven. In 1 klap was ze nu haar hele business kwijt en uiteraard heeft ze geen geld om opnieuw te beginnen. Ruth is een hardwerkende vrouw en probeert de eindjes zo goed mogelijk aan elkaar te knopen en ze is vanaf het begin af aan bij ons project betrokken. Ik zei dat ik na ging denken hoe ik haar kon helpen en na een bericht op Facebook kwamen er geweldige en hartverwarmende reacties binnen. Al snel was duidelijk dat we Ruth konden helpen. Morgen ga ik met Kenneth en Ernest al het materiaal kopen zodat na allerlei toestanden ze nu dan echt opnieuw kan beginnen. Iedereen die heeft geholpen bij deze nogmaals HEEL erg bedankt! Terwijl ik probeerde uit te leggen dat het geld niet van mij komt maar van familie en vrienden uit Nederland heeft Ruth mij inmiddels volledig heilig verklaard haha. Met het geld wat we over houden van de donaties maken we een soort noodpotje voor dit soort gevallen zodat we de vrouwen indien nodig een helpende hand kunnen bieden.

We zijn momenteel druk bezig met het werven van vrouwen voor de nieuwe groep en binnen een paar weken hopen we van start te gaan met de 3e groep! De verhalen zijn soms erg heftig en tijdens deze gesprekken blijkt maar weer hoe hard ons werk nodig is. Gisteren was het spitsuur en hebben we zelfs een wachtruimte in moeten richten! Het zijn soms lange en intensieve dagen maar het is het allemaal waard! Onlangs hebben we ook een teamdag georganiseerd en ook hier moest er weer een kip in de pan haha. Na een heerlijke maaltijd ging het team met mij de uitdaging aan om mens erger je niet te doen. Ze zeggen dat een gewaarschuwd mens voor 10 telt maar daar hadden ze geen boodschap aan. Susan kon immers nooit zo goed zijn in mens erger je niet dan ze zelf dacht…. Tja, dat hebben ze geweten en na enorme frustraties bij iedereen ging ik er alsnog met de winst vandoor. Inmiddels is er al een vervolg aangevraagd en willen ze graag de strijd nog een keer aangaan.

Terwijl ik eindelijk de aanvraag kan gaan doen voor mijn werkvergunning moest ik toch nog heel even het land uit voor een nieuw visum. De grens met Kenia is hier ongeveer 2 uur rijden vandaan dus ik ging op Goede Vrijdag vol goede moed op pad. Ik wist dat het lastig ging worden maar ik ben hier inmiddels wel wat gewend…. Bij de grens aangekomen moest ik eerst in de rij om mijn zogenaamde exit stempel te krijgen. Ik moest gelijk apart gaan zitten in een kantoortje en toen begon het vragenvuur want mijn visum was al een paar dagen verlopen maar volgens het kantoor in Kampala gaf dit absoluut geen problemen bij het verlaten van het land…. Om een lang verhaal kort te maken; er moest geld op tafel komen. We begonnen met $700 en na goed onderhandelen ben ik geëindigd op $80 dus dat is een mooi resultaat en het blijkt maar weer dat ik de kunst van het onderhandelen goed onder de knie heb hier haha. We moesten een paar uur in Kenia blijven en zouden daarna gewoon weer terug kunnen naar Oeganda want ik had de officier inmiddels al omgekocht dus dit was alvast geregeld. Nadat we de grens overliepen was het een enorme drukte en in ineens sloeg te stemming in Kenia om en braken de rellen uit. Mijn chauffeur greep me bij mijn arm en riep: Susan, rennen!!! In alle chaos en paniek zijn we letterlijk teruggerend naar Oeganda! Het was overduidelijk dat ik die dag niet meer naar Kenia wilde gaan want in verband met de verkiezingen zouden er de hele dag rellen zijn. Kenianen staan bekend om hun agressieve gedrag tijdens dit soort omstandigheden en dus zullen de komende maanden in Kenia iets minder goed verlopen dan de verkiezingstijd in Oeganda vorig jaar die ook niet zonder slag of stoot voorbij ging. Al met al stond ik dus binnen een paar minuten weer op Oegandese bodem en begrepen ze maar al te goed dat ik als blanke niet de grens over wilde gaan. Mijn single entry visa werd omgezet in een multiple entry aangezien de mevrouw van de douane het verschrikkelijk vond dat ik nu zo’n negatief beeld had van haar land en of ik toch echt een keer terug wilde komen…. Bedankt maar misschien toch maar een ander keertje….

Na een hectische en emotioneel soms pittig jaar is het op 16 mei tijd om voor een paar weken naar Nederland te gaan. De afgelopen tijd ben ik meerdere malen ziek geweest en het is dus tijd om even in een andere (en vooral schone) omgeving mijn batterij weer op te laden. Ik kijk er enorm naar uit om iedereen weer te zien en om te genieten van oer-Hollandse lekkernijen en natuurlijk staat een bezoek aan de HEMA hoog op het verlanglijstje haha. Even geen verantwoordelijkheden als Founding Director of Country Manager maar tijd voor mezelf en quality time met mijn familie en vrienden!

Voor nu een groet uit Jinja en tot snel in Nederland!!

Een goede start van het jaar!

Terwijl ik mijn kopje koffie drink regent het en geniet ik van een bijna Hollandse ‘druilerige’ ochtend. De stroopwafels die ik had gekregen zijn inmiddels op maar sinds kort zijn er speculaasjes verkrijgbaar in Jinja dus koffie met een koekje gaat ook in Oeganda gewoon door! De afgelopen dagen was het wederom bijzonder warm en tegelijkertijd kreeg ik vele foto’s uit een met sneeuw bedekt Nederland. Goh, wat had ik graag heel even met mijn hoofd in de sneeuw willen zitten. Inderdaad, heeeeel even. De afgelopen weken zijn erg druk geweest en over een paar dagen is het tijd om de eerste 11 studenten van Eye4Africa te verwelkomen en begeleiden op de diverse projecten. Waar het me soms de nodige stress heeft bezorgd ben ik ontzettend blij met de geweldige stageopdrachten die ik voor ze heb kunnen regelen. Het leuke aan mijn nieuwe baan is dat ik diverse projecten mag bezoeken en een kijkje in hun keuken mag nemen. Zo was ik vorige week met mijn collega Anna op bezoek bij een project in Kampala waar ik bijna jaloers van werd. Midden in een van de sloppenwijken van Kampala is een trainingscentrum waar ze voornamelijk jongvolwassenen diverse vaardigheden leren. In dit soort wijken zijn er veel tienermoeders en zo hebben ze op het project zelfs een kinderopvang zodat de moeders de cursussen kunnen volgen. Een lokaal voor naailes, ICT, secretaresseopleiding, kapster, het was er allemaal. Ooit hoop ik dat we voor A Woman’s Worth ook iets dergelijks op kunnen zetten. Uiteraard is dit een 10-jaren plan maar hoe bijzonder is het als je mensen met een vrijwel uitzichtloze toekomst weer hoop en een plekje in de maatschappij kunt geven door ze vaardigheden aan te leren waarmee ze zelf verder kunnen. Genoeg plannen dus maar voor nu richten we ons eerst maar eens even op de huidige groep vrouwen die over 2 weken examen gaat doen. Waar sommige al zenuwachtig worden bij het idee zijn andere druk bezig om hun business plan verder uit te werken. Ineens bekroop mij het idee dat we ze straks weer los moeten laten en alleen nog follow up bezoeken doen. Het blijft bizar wat voor sterke band je met de vrouwen op kunt bouwen in een korte tijd. De verhalen zijn soms zo ontzettend persoonlijk en heftig dat het ergens ook weer vanzelfsprekend is. We blijven ze uiteraard volgen en inmiddels komen er ook al aanmeldingen binnen voor de nieuwe groep. De diploma-uitreiking is op 11 maart, Internationale Vrouwendag. Toen ik ze dat afgelopen vrijdag vertelde gingen ze helemaal door het dolle heen. Uiteraard daarbij zeggende dat ik toch echt hoop dat iedereen zal slagen en ik enorm trots en vereerd zal zijn om op een dag die in het teken van vrouwen staat de diploma’s uit mag reiken. Anders dan in Nederland is Internationale Vrouwendag namelijk een officiële feestdag hier dus het leek ons een mooie en passende dag voor de uitreiking. Een feest is geen feest in Oeganda zonder eten dus niet elke kip zal het overleven tijdens vrouwendag haha.

Op 5 januari mocht ik weer naar Entebbe en dit keer om Karin van het vliegveld te halen! Ze had 3 weken onbetaald verlof opgenomen om Oeganda te kunnen ervaren en uiteraard om het project te bezoeken. Het was ontzettend fijn haar alles te laten zien. Als snel begreep ze waarom ik ben geëmigreerd en waarom ik zoveel voldoening uit mijn werk haal, Susan jij hoort hier gewoon. Hoe graag ik het ook wil en hoe hard ik het ook probeer, het blijft moeilijk om het leven hier uit te leggen. Het was voor het team uiteraard ook heel leuk om haar te ontmoeten aangezien Karin en Diana de bestuursleden zijn die in Nederland ook de nodige werkzaamheden voor A Woman’s Worth verrichten. De vrouwen vinden het elke keer weer leuk om bezoekers te ontvangen en Karin werd dan ook met open armen ontvangen, bij de vrouwen thuis en tijdens de trainingen. Natuurlijk hebben we ook genoten van mooie zonsondergangen, weg zitten dromen bij de Nijl en onze voetjes van de vloer gedaan tijdens een avondje stappen. Ze heeft een kijkje kunnen nemen in het leven hier en dat is een unieke ervaring aangezien je dit normaal gesproken als toerist zijnde natuurlijk nooit zo kunt beleven. Vol indrukken, ervaringen, cadeautjes en spullen voor de verkoop in Nederland is Karin inmiddels weer terug in Nederland en zal het voor haar een stuk gemakkelijker zijn om ons werk te omschrijven. Bij deze nogmaals bedankt voor de leuke tijd en alle moeite die je voor het project doet Karin!

We proberen de vrouwen steeds meer te stimuleren om creatiever en innovatiever te zijn en dus wordt ons assortiment steeds verder uitgebreid. Inmiddels is ze ook heel duidelijk geworden dat het mij niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit gaat. Waar ze me soms vreemd aankijken als ik een nieuw idee heb voor een ontwerp zijn ze verbaasd als het me lukt om vrijwel meteen een afzetmarkt voor de producten te vinden. Inmiddels worden de producten ook in een andere winkel in Jinja verkocht en hebben we nu 2 vaste verkooppunten! Het is leuk dat ook steeds meer mensen hier onze producten herkennen en ik ben dan ook ineens “de vrouw van dat project waar ze zulke mooie spullen maken”. Geen verkeerde bijnaam lijkt me zo! Inmiddels is er ook een samenwerking tot stand gekomen met 2 vrienden uit Kampala. Ik help hun om hun producten (vooral de schattige babyschoentjes) beter in de markt te zetten en Robert en Celia zijn vorige week naar Jinja gekomen om de vrouwen gratis een training te geven om nieuwe producten te maken. Hetzelfde doe ik ook nog steeds met Bella en zo ben ik inmiddels ook een soort van bedrijfsadviseur geworden hier haha. Het is geweldig om te zien hoe haar bedrijf zich aan het ontwikkelen is en hoe ze zich staande houdt in het traditionele mannenwereldje. Ze concurreert momenteel met de grote internationale touroperators! We kunnen samen de grootste lol hebben als je de gezichten ziet van sommige mannelijke chauffeurs als ze een vrouw achter het stuur zien zitten tijdens een safari!

In december zijn we gestart met onze eerste crowdfunding campagne. Het streven was om € 5.555 op te halen om zo de kosten voor 2017 te kunnen dekken. Een uitdagend bedrag maar vol trots kunnen we melden dat we in totaal € 4.000 hebben mogen ontvangen! Een geweldig resultaat en dit is vooral gelukt dankzij rechtstreekse donaties. Natuurlijk willen we namens het team iedereen nogmaals heel erg bedanken! Het neemt niet weg dat we nog een resterend bedrag nodig hebben maar we kunnen in ieder geval ons werk voorlopig voortzetten! Webale nyo!! Oftewel, dank je wel!

Waar ik gisteren in de ochtend tijdens de bedrijfsbezoeken heen en weer werd geslingerd qua emoties bereikte dit in de middag een hoogtepunt. Saida is een vrouw uit de eerste groep en ik weet dat menigeen van jullie een tas thuis heeft liggen die door haar is gemaakt. Al een tijdje hebben we het idee dat het niet goed gaat en in de middag besluit ik met Vicky om bij haar langs te gaan voor een gesprek. Saida is gescheiden van de vader van haar zoontje en heeft met haar huidige man vorig jaar een dochtertje gekregen. Na de nodige prietpraat probeer ik het gesprek om te draaien en stel ik de vraag hoe het met haar zoontje is. Haar hele houding veranderd en ze draait haar gezicht weg en zegt: goed! Alle alarmbellen gaan af en ik vraag of ze het zeker weet…. Nee madam Susan, ik weet eigenlijk niet hoe het met hem gaat. Zijn vader heeft hem vorig jaar april opgehaald en sinds die tijd is hij onbereikbaar. Mijn hart breekt ter plekke. Ik ben geen moeder maar ik kan me uiteraard voorstellen hoe verschrikkelijk het moet zijn dat je niet weet waar je kind is en of hij überhaupt nog leeft. Kinderhandel komt hier momenteel helaas heel veel voor en ik durf er niet eens aan te denken. We gaan kijken of we op de een of andere manier de vader van het kind kunnen traceren maar dit gaat een heel traject worden. Ik vroeg waarom ze dit niet eerder had verteld en ze zei; je hebt al zoveel voor me gedaan en ik schaam me er zo voor…. Mijn volgende vraag was hoe het met haar huidige huwelijk ging aangezien ik weet dat ook dit geen gelukkig huwelijk is. Zoals verwacht gaat het niet goed en nadat we haar al meerdere malen hebben geadviseerd om voor zichzelf te gaan kiezen lijkt het nu meer dan ooit tot haar door te dringen. We hebben haar vorig jaar niet alles uitbetaald omdat we wisten dat ze het direct aan haar man moest geven. Ze heeft dus nog een extra spaarpotje bij ons wat ze nu heel hard kan gebruiken om samen met haar dochter een nieuw leven te starten. Zoals vele mannen neemt ook haar man niet de verantwoordelijkheid voor zijn dochter. Zo mag ze ook niet over haar zoontje praten want die man moest zich maar gelukkig prijzen want hij had tenminste een zoon en aan hem had ze ‘slechts’ een dochter gegeven…. Daar zaten we dan, Saida, Vicky en ik. Op een betonnen muurtje voor ons uit te staren en wetende dat dit soort uitspraken geen uitzondering zijn. Alle 3 met onze eigen emoties en eigen verhalen. Terwijl bijna alle emoties bij mij de revue passeerde was het misschien wel dankbaarheid wat overheerste. Blij dat ik naar Oeganda ben gekomen en blij dat ik A Woman’s Worth ben gestart maar bovenal dankbaar voor het feit dat ze ons in vertrouwen neemt aangezien ze dit geheim al bijna een jaar bij zich draagt…..

Na een dag als gisteren neem ik ’s avonds thuis een wijntje en overdenk ik alles nog eens even. Hoe we toch ook zo verschrikkelijk kunnen lachen met de vrouwen en hoe we soms ook letterlijk met de tranen in onze ogen zitten. De mooiste baan die ik ook heb gehad en waarin een lach en een traan zo ontzettend dicht bij elkaar liggen. Ik ben vooral ook trots op alles wat we met hele team in Oeganda en Nederland bereikt hebben tot nu toe en ik kijk uit naar alle ontwikkelingen verder dit jaar!

Volgens mij is het in het Zuiden van Nederland bijna tijd voor de polonaise dus ik wens iedereen alvast heel veel plezier!!

Liefs uit Jinja!

Happy New Year!

Vanuit een zonnig en warm Jinja wens ik uiteraard allereerst iedereen een mooi en vooral gezond 2017! Na een intensief jaar was het met kerst eindelijk tijd om mijn batterij weer even op te laden en om er even tussenuit te gaan. Bella en ik hadden besloten dat we in ieder geval even het land uit moesten en aangezien Zanzibar in deze tijd van het jaar toch echt te duur is werd het een roadtrip Oeganda en Rwanda! Vanuit Kampala zijn we eerst naar Lake Bunyonyi in het zuiden van Oeganda gereden. Een prachtig meer met vele eilandjes waar ik tijdens mijn reis in 2013 ook ben geweest. De temperatuur was er beduidend lager dan in Jinja de afgelopen weken en ik had nooit verwacht dat ik ooit nog zou zeggen dat het gewoon even fijn was om het tot op het bod koud te hebben haha. Na een goede nachtrust en een ontbijt met een adembenemend uitzicht was het tijd om naar Rwanda te rijden. We waren voorbereid op allerlei scenario’s bij de grens aangezien het wat ingewikkeld kan zijn om met een eigen auto de grens over te gaan. Uiteraard zijn er bij de grens “mannetjes” die je tegen een “vergoeding” kunnen helpen maar de Rwandese autoriteiten zijn wat strenger dan de Oegandese en met corruptiegeld kom je daar dus niet ver. Alle verwachtte problemen bleven uit totdat ik de grens over wilde gaan en ze me 4 uur hebben laten wachten op mijn visum. Na veel vragen en antwoorden konden we dan eindelijk richting ons resort bij Lake Kivu. Wat gelijk opviel was dat Rwanda veel georganiseerder is en er is vrijwel geen verkeer op de weg. Daarentegen lopen er onwijs veel mensen langs de weg en zijn ze op het eerste gezicht wat minder vriendelijk dan Oegandesen. Het landschap is geweldig mooi en wordt extra opgefleurd door de waanzinnige gekleurde stoffen die mensen dragen. Een land met een vreselijke geschiedenis en het is bizar om te bedenken wat zich daar allemaal heeft afgespeeld. Als de avond valt is er ineens straatverlichting! Waar je in Oeganda moet zoeken naar een werkende straatlantaarn was hier de hele weg verlicht. Vooral ook handig voor Bella aangezien ze voor de eerste keer in haar leven aan de rechterkant van de weg moest rijden. Rwanda staat ook bekend om zijn strenge politie en we zijn onderweg maar 1x aangehouden. Alle Oegandesen vrezen de Rwandese politie aangezien ze niet vatbaar zijn voor geld en ze je voor het minste of geringste in de gevangenis gooien. Na een lange reis aangekomen bij ons resort was het tijd om te eten, een warme douche te nemen en om naar bed te gaan. ’s Ochtends werden we getrakteerd op een heerlijk ontbijt en een uitzicht over het meer. Helaas ligt ook hier de temperatuur een stukje lager en kan mijn bikini in mijn koffer blijven de komende dagen. Met een verse smoothie en een boek is het ook goed toeven en het is fijn om er even tussenuit te zijn en mijn gedachten op een rijtje te zetten. 2016 was me het jaar wel, besluiten om het project uit te breiden en om te emigreren naar Oeganda…. Ik heb er geen moment spijt van gehad maar de vakantie was wel even nodig.

Bella had tussendoor nog een werktripje en is na 2 dagen alvast terug gegaan naar Oeganda. De laatste dag in Rwanda heb ik ziek in bed doorgebracht en ik heb me even afgevraagd of ik het ooit nog warm ging krijgen. Waar ik hoopte een warme douche te nemen viel ook in Rwanda de stroom regelmatig uit dus dat ging helaas niet door…. Thee en soep doen ook wonderen dus uiteindelijk is het weer goed gekomen. Op oudejaarsdag vertrok ik weer richting Oeganda om daar door een chauffeur naar Bwindi te worden gebracht waar Bella met haar gasten was. Wat een magisch stukje Oeganda is dat toch! De wegen slechter dan slecht maar de omgeving is er een uit duizenden. Bwindi is het gebied waar de gorilla’s wonen en ik heb nog nooit een plek gezien die meer rust uitstraalt. In de lodge wacht iedereen vol spanning op het moment dat ze het oerwoud in kunnen gaan om oog in oog met de gorilla’s te staan. Ik ben de enige die niet gaat aangezien ik dit in 2013 al heb mogen ervaren maar ik herken het gevoel en iedereen komt vol verhalen en ervaringen terug. Terugblikkend op het jaar met een wijntje in mijn hand valt de duisternis en trekt de mist op. Tja, het werd ineens echt Gorilla’s in de mist. Dit houdt dus ook in dat het steen en steenkoud werd en er ’s ochtends een dun laagje ijs op de ruiten zat. Ter verduidelijking voor jullie, ik had alleen mijn teenslippers bij me en was dan ook zeer dankbaar voor de extra dekens! Op onze laatste dag brengen we eerst de 2 Duitse gasten naar een klein “vliegveld” in de buurt voordat we terugrijden naar Kampala. Tijdens de autorit hebben we uitgebreid over het project gesproken en net voordat ze vertrokken besloot de vrouw om $800 te doneren! Bella en ik waren er zo van onder de indruk dat ik niet veel tekst meer kon uitbrengen maar ik geloof dat het voor haar juist een prima reactie was want ze kreeg in de gaten dat we er allebei een beetje van vol schoten. Een mooi en vooral onverwacht einde van de vakantie en een goed begin van het nieuwe jaar!

Half december zijn we begonnen met een crowdfunding campagne. We proberen zo online voldoende geld te op te halen om onze doelen voor 2017 te kunnen verwezenlijken. We hebben in 2016 al 27 gezinnen kunnen helpen maar we hopen dit uiteraard uit te breiden dit jaar. Velen van jullie hebben de actie ongetwijfeld al gezien maar voor degene die het nog niet hebben gezien bij deze nogmaals het linkje. https://onepercentclub.com/en/projects/duurzame-educatie-voor-moeders-in-oeganda We hebben al een aantal hele mooie donaties mogen ontvangen en er is al          € 3.300 opgehaald van de benodigde € 5.555! Een geweldig resultaat en we hopen dat we voor het einde van de actie (eind januari) het benodigde bedrag hebben. Elke euro is van harte welkom en uiteraard mogen er allerlei acties opgestart worden en mag de link zoveel mogelijk gedeeld worden. Alvast bedankt voor alle hulp tot nu toe!!

In mijn laatste update schreef ik al over mijn sollicitatie en inmiddels kan ik zeggen dat ik per 1 januari werkzaam ben als Country Manager Oeganda voor Eye4Africa!! Een leuke en uitdagende functie die goed te combineren is met mijn werkzaamheden voor het project. Eye4Africa is een Nederlandse organisatie die stageplekken aanbiedt in Oeganda. Ik ben verantwoordelijk voor het relatiemanagement en zorg ervoor dat ik onderzoeksopdrachten koppel aan studenten. Ik zoek naar geschikte projecten en stem met hun een onderzoeksopdracht af. Aan de hand van intakeverslagen uit Nederland koppel ik studenten aan opdrachten en ben ik hun aanspreekpunt tijdens hun verblijf hier. De eerste groep arriveert in februari dus de komende weken zijn al gelijk druk met alle voorbereidingen. Dit nieuws betekend ook dat ik financieel weer een beetje lucht krijg en ik kom waarschijnlijk in mei een paar weken naar Nederland om iedereen weer even te zien! Ik ben enorm  vereerd aangezien ze me voor de functie hebben gevraagd en ga dus met goede en frisse moed van start!

Het project is momenteel in verband met de feestdagen gesloten en volgende week dinsdag gaan we weer van start. Ter controle word ik regelmatig door de vrouwen gebeld om te checken of alles goed met me gaat en dat ze niet kunnen wachten om weer te beginnen. Op de laatste dag voor de sluiting hebben we de vrouwen gevraagd wat ze tot nu toe geleerd hebben en wat voor invloed het heeft op hun leven. Nou, daar had ik wat gevraagd en de een na de ander kwam met ontroerende woorden richting mij dus ik zat mijn best te doen om het droog te houden. Het was tevens de laatste dag van onze 2 stagiaires en ook zij kregen mooie woorden, innige omhelzingen, cadeaus en een afscheidslied dus ook die hielden het niet droog. Al met al een mooie afsluiting van een mooi jaar!

Mijn verjaardag heb ik dit jaar wat minder uitgebreid gevierd dan voorgaande jaren in Oeganda maar ik heb enorm genoten van alle felicitaties en een heerlijk diner! Januari staat bekend als een warme maand dus de temperatuur stijgt hier inmiddels naar ongekende hoogte en donderdag mag ik naar Entebbe om Karin op te gaan halen! Sinds een half jaar is ze ook een van de Nederlandse bestuursleden dus ik kan eindelijk alles in het echt laten zien want het blijft een onmogelijke opdracht om het Oegandese leven uit te leggen…. Ik kijk er naar uit om haar de komende 3 weken een kijkje te geven in mijn leven en de vrouwen staan weer te popelen om de nieuwe bezoeker te verwelkomen!

 

Een warme groet uit Jinja!

Susan