suusopavontuur.reismee.nl

Lockdown in Oeganda

Na bijna 3 maanden in lockdown te zitten hier weer een update! Net nadat ik mijn vorige blog had geschreven ging het hele land op slot en werd zelfs vervoer verboden. In verband met de veiligheid werd er een avondklok ingesteld en tot op de dag vandaag is die van kracht. We mogen dus niet op straat tussen 19 uur en 7 uur en zo zit ik dus al 3 maanden elke avond thuis op de bank! Sinds 2 weken mogen auto’s weer de weg op met een beperkt aantal passagiers. Dit betekende wel dat ik na 2 maanden eindelijk weer een keertje naar Jinja kon en het was fijn om even in een andere omgeving te zijn. Uiteraard is de lockdown voor de hele wereld een vreemde gewaarwording en vooral in het begin vond ik het een naar idee dat ik niet weg kon omdat de grenzen (en dus ook het vliegveld) dicht zijn. Mocht er dus iets gebeuren dan kan ik simpelweg niet naar Nederland en daar kreeg ik in het begin wel een beetje de kriebels van. Ik ben me er natuurlijk altijd van bewust dat ik in een ontwikkelingsland woon maar meer dan ooit werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik kan een boek schrijven over de toespraken van de president en de gevolgen van de lockdown zijn zeer ingrijpend. Veel mensen zijn afhankelijk van dagelijkse inkomsten en aangezien men niet meer mocht werken kwam er ook geen geld meer binnen. Deze dagelijkse inkomsten zijn nodig voor het kopen van voedsel dus terwijl er al enorme armoede was is dit alleen maar erger geworden. De overheid gaf aan voedsel te gaan verstrekken maar helaas is dit nooit helemaal op gang gekomen… Slechts een handje vol mensen heeft voedsel ontvangen en het werd verboden voor organisaties om voedsel te verstrekken. Er moest dan aan de overheid gedoneerd worden en dan zouden zij het verstrekken… jaja…… De politie en het leger treden hier hard op en het is meer dan eens gebeurd dat iemand zwaar werd mishandeld of in het ergste geval werd doodgeschoten omdat men zich niet aan de regels hield. Tot op de dag van vandaag is er volgens de officiële berichten niemand aan het corona virus overleden in Oeganda. Ik heb hier zelf wel mijn bedenkingen over…. Het grootste probleem is dat de gezondheidszorg het hier absoluut niet aan zou kunnen als het virus ineens echt uitbreekt. Momenteel staat de teller op ruim 700 besmettingen. Zuurstof is in vrijwel alle ziekenhuizen ver te zoeken en voor 43 miljoen inwoners zijn er ongeveer 400 IC bedden beschikbaar. En we hebben het dan niet over een IC afdeling zoals we die in Nederland kennen aangezien in de meeste ziekenhuizen niet eens een pleister te krijgen is.

Indirect zijn er de nodige mensen overleden door het corona virus. Doordat het openbaar vervoer stil is gelegd was het voor veel mensen onmogelijk om een kliniek te bereiken en ik ken inmiddels meerdere verhalen van vrouwen die zijn overleden omdat ze niet op tijd bij een verloskundige konden komen toen ze moesten bevallen. Malaria is doodsoorzaak nummer 1 in Oeganda en met alle regen die er nu valt is dat niet minder geworden. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk het is dat je snel begint met medicatie maar wat als die medicatie niet meer voor handen is door de lockdown….. Alsof er nog niet genoeg ellende is zijn er door de hevige regenval enorme overstromingen en zijn in het Westen veel mensen hun huis kwijtgeraakt door de modderstromen en in het Noorden vechten ze tegen een sprinkhanenplaag die de gewassen aantast. Het is dus in veel opzichten een ongekende situatie hier. Wat mij telkens blijft verbazen is hoe optimistisch men is. Ja langzaam komt men in opstand en ook hier houdt men zich niet altijd aan de regels maar ik hoor zelden iemand klagen. Terwijl ze er hier toch echt alle redenen voor hebben.  

Door de versoepeling van de lockdown 2 weken geleden konden we ook weer aan het werk. We mogen nog geen trainingen geven en het organiseren van bijeenkomsten is nog verboden. Mondkapjes zijn overal verplicht en voordat je ergens naar binnen kunt wordt je temperatuur gemeten en moeten je handen gedesinfecteerd worden. De komende weken gaan we alle vrouwen bezoeken om te kijken hoe het met ze gaat. We geven ze ook een klein voedselpakket aangezien er niet wordt gecontroleerd door de overheid en we geven het af tijdens een huisbezoek. Door de lockdown en het uitstellen van de modeshow ligt de modeacademie helaas tot nader order stil. Ik ben samen met het team een collectie aan het ontwerpen (en ik heb er blijkbaar talent voor!) die in een winkel hier verkocht zal worden. Als het succesvol is dan zullen we uiteraard het aantal verkooppunten uitbreiden omdat we zo inkomsten kunnen genereren. Ik hoop een aantal exemplaren mee naar Nederland te kunnen nemen maar momenteel zijn alle stoffenwinkels nog gesloten dus we wachten het af.

Gelukkig heb ik me prima weten te vermaken tijdens de afgelopen maanden en heb ik vanuit huis nog wat werk kunnen doen. Ik ben wel heel blij dat we weer meer vrijheid hebben en dus ook weer op kantoor aan de slag kunnen. Het aantal besmettingen loopt inmiddels best wel op sinds de versoepeling dus ik houd me nog maar even rustig. Ik had voor de lockdown mijn vliegticket al geboekt dus als de grenzen opengaan dan kom ik 21 juli voor een paar weken naar Nederland. Ik heb er wel een beetje een hard hoofd in dat het gaat lukken op 21 juli maar we wachten het maar gewoon af. Sinds ik in Oeganda woon ben ik veel geduldiger geworden sinds de lockdown al helemaal haha.

Sinds vorige week is er een nieuw project op mijn pad gekomen en het heeft de afgelopen dagen al mijn tijd in beslag genomen. Nu ben ik een enorme fan van ananas en aangezien het nu het seizoen is heb ik vrijwel dagelijks genoten van dit heerlijke stuk fruit! Nu blijkt ook nog dat je van de bladeren stoffen kunt maken! Na een aantal gesprekken werd ik steeds enthousiaster en ben ik onderzoek gaan doen.  Een dag later kreeg ik een berichtje van Wendy (een oud-collega uit Nederland) dat er een prijs t.w.v. € 81.200 beschikbaar was!! Bijkomstigheid was dat de deadline 3 dagen na het bericht was dus veel tijd hadden we niet. Ik heb even al het andere werk aan de kant geschoven en me volledig op het voorstel gericht. Hoe vaak krijg je nou de mogelijkheid om kans te maken op zo’n enorm geldbedrag?! Lang verhaal kort is dat als we het bedrag krijgen we stoffen kunnen gaan produceren van de ananasbladeren en hiermee een eigen collectie gaan ontwerpen. Inderdaad, Susan gaat haar eigen kledinglijn opstarten!! Wat mij voornamelijk enthousiast maakt is dat de bladeren restafval zijn en nu dus niet gebruikt worden. De mode-industrie is heel vervuilend en dit zou perfect zijn! Zo kunnen boeren meer inkomsten genereren en worden er groepen opgestart  voor het weven etc. en dus kunnen we werkgelegenheid creëren. De studenten van de modeacademie kunnen vervolgens een collectie ontwerpen en deze kan internationaal verkocht worden. Dit betekent dus dat we inkomsten genereren en hopelijk op termijn niet meer afhankelijk zijn van donaties. Dit is iets waar we naartoe willen werken aangezien  A Woman’s Worth op termijn zelfvoorzienend moet worden. Een hele uitdaging weer maar ik ben stik enthousiast! Om kans te maken op het bedrag hebben we jullie stem nodig! Vanaf vandaag kan er via onderstaande link gestemd worden. Ik wil jullie ook vragen om de link zoveel mogelijk te delen. Het project met de meeste stemmen is automatisch genomineerd voor 1 van de 3 prijzen en de overige nominaties worden door een jury bepaald. Nummer 2 en 3 krijgen en bedrag van € 15.000 dus ook hier kunnen we heel veel me doen! Je kunt alleen stemmen met een Facebook of Linkedin account. Je logt in via onderstaande link en zoekt dan naar A Woman’s Worth. Je kunt 10 punten verdelen en uiteraard zou het fijn zijn als je ons project alle punten zou willen geven. Je kunt in totaal dus 20 punten geven als je een Facebook en Linkedin account hebt. De site is een beetje traag dus je moet een beetje geduld hebben...

https://www.voor.nl/voorbeeld-projecten#

Alvast heel erg bedankt en hopelijk kunnen Wendy en ik in Oktober een mooie cheque in ontvangst nemen! Ondanks alle perikelen hier gaat met mij dus heel goed en hopelijk kan ik over een paar weken in het vliegtuig stappen om een tijdje in Nederland te verblijven!


Liefs uit Kampala

 


Update uit Oeganda

Waar ik er door drukte maar niet aan toe kwam om mijn eerste blog van 2020 te schrijven heb ik nu ineens noodgedwongen zeeën van tijd en bij deze wil ik jullie ook graag even op de hoogte brengen van de situatie hier.

Na de nodige onrust is afgelopen zaterdag ook in Oeganda de eerste besmetting met het Corona Virus bekend gemaakt. De maatregelen volgen elkaar iets sneller op hier in verhouding tot Nederland en zondagavond zijn alle grenzen en het vliegveld gesloten. Scholen en bars zijn uit voorzorg al sinds vrijdag gesloten. Net als overal wordt men geadviseerd om thuis te blijven en ik moet toegeven dat het wonderbaarlijk rustig is overal sinds zondag. Oeganda heeft in het verleden met meerdere epidemieën te maken gehad en de Ebola epidemie is het meest vergelijkbaar. Er wordt dus resoluut ingegrepen en in mijn beleving is dat ook het enige juiste om te doen. Het grote gevaar zit hem naast de uitermate slechte gezondheidszorg ook in de stijgende armoede en criminaliteit. Er is hier geen sociaal vangnet en veel mensen zijn afhankelijk van dagelijkse inkomsten om überhaupt eten te kunnen kopen. De criminaliteit is dus al in een paar dagen verhoogd en daarmee ook de houding ten opzichte van de blanken hier. Net zoals er door (veelal ongeschoolden) gedacht wordt dat de blanken AIDS hebben gebracht wordt er nu van alles over het Corona Virus tegen me geroepen en voel ik me niet helemaal veilig meer op straat. Geen prettig gevoel en ondanks dat alle besmette gevallen hier Oegandees zijn maakt dat niks uit. Ik zit dus ook al een paar dagen binnen en dit zal de komende weken niet veranderen denk ik. Het luchtruim is dicht maar de ambassade bekijkt in overleg met de KLM en de Oegandese overheid of er noodvluchten uitgevoerd kunnen worden indien nodig. Momenteel denk ik nog steeds dat ik hier beter zit dan in Nederland omdat de situatie in Nederland vele malen erger is.

Waar er allerlei leuke ontwikkelingen voor A Woman’s Worth gaande waren hebben we afgelopen vrijdag tot nader order het kantoor moeten sluiten. Sinds januari hebben we een eigen Mode Academie geopend en de eerste lessen hebben dan ook al plaatsgevonden. Door de enorme vraag hebben we de academie opengesteld voor alle naaisters uit de wijken en momenteel hebben we 10 zeer getalenteerde vrouwen in opleiding tot professioneel ontwerpster. Een paar weken geleden vond ook de andere mijlpaal plaats terwijl we aan de 7e groep vrouwen de diploma’s uit konden reiken. Ook bij deze groep hebben we weer mooie resultaten behaald en het blijft bijzonder om te zien hoe ze in een paar maanden kunnen veranderen. Hun prioriteiten veranderen en ze zijn veel meer gefocust op hun bedrijf. Aangezien we aan het werven waren voor een volgende groep is de impact van de sluiting voor het business programma niet enorm groot. Alle teamleden hebben diverse taken die ze vanuit thuis kunnen uitvoeren dus dankzij alle moderne technieken kan er achter de schermen veilig gewerkt worden. Niemand weet uiteraard wat er de komende maanden gaat gebeuren maar dat het economisch slecht zal gaan is 1 ding wat zeker is. Mijn zorg gaat dus ook uit naar het afnemende aantal potentiele sponsoren en het voortbestaan van A Woman’s Worth. De modeshow stond gepland voor 17 oktober maar deze is door alle omstandigheden al uitgesteld. Het is voor iedereen een onzekere tijd en laten we vooral hopen dat we op een niet al te lange termijn terug kunnen naar ons dagelijks leven.

Een fijne ontwikkeling op persoonlijk vlak is dat ik sinds februari ook een vaste verblijfplaats heb in Kampala. Iets wat al heel lang op de planning stond en nu eindelijk gelukt is. Ik deel een mooi appartement met een Canadese vrouw en afgezien van de woonkamer en keuken hebben we alles voor onszelf. Ze geeft les aan docenten hier en reist op en neer tussen Oeganda en Canada dus vaak heb ik het rijk alleen! Ze is momenteel in Canada en kan door alle maatregelen ook niet terugkomen nu. Aangezien het appartement luxer is dan mijn huisje in Jinja zit ik voorlopig even hier. In Kampala zijn ook veel bezorgservices dus ik kan al mijn boodschappen tot aan de deur laten bezorgen. Ik heb een prachtig uitzicht vanaf mijn balkon en zeker nu zal ik elke avond genieten van een glaasje wijn terwijl de zon achter de heuvels van Kampala verdwijnt….

Het is een rare tijd en als de situatie hier niet dreigend wordt dan kom ik nu niet naar Nederland. Ik moet er niet echt aan denken om in deze tijd te vliegen en zolang ik binnen zit hier is er niks aan de hand. Aangezien ik nu de luxe nog heb van 2 huizen zal ik volgende week naar Jinja gaan zodat ik af en toe kan wisselen van omgeving en buren. Ik volg uiteraard ook wat er allemaal in Nederland gebeurd en ik kan alleen maar zeggen tegen iedereen, blijf binnen en hopelijk kunnen we dan overal ter wereld zo snel mogelijk weer de draad oppakken.

Stay safe and stay home!!


Liefs uit Kampala!




And the winner is........

Na de modeshow kwam er een enorme verrassing die niemand aan zag komen…. Naar aanleiding van de show werd ik gevraagd als spreker tijdens een master class voor modellen om uit te leggen hoe belangrijk het is om ook onbetaald werk te doen en wat de voordelen hiervan zijn. Het was niet zomaar een master class maar een voorbereidende bijeenkomst voor een van de grootste evenementen in de Afrikaanse mode-industrie. Enorm vereerd deed ik mijn verhaal en zat ik tussen de crème de la crème van de industrie. Een superleuke ervaring en na afloop werd ik door Brian uitgenodigd als VIP gast voor de grote show! Brian is de man achter de Abryanz Style and Fashion Awards en is DE stylist in Oeganda die alle bekendheden kleedt. Niet zomaar een ticket maar een VIP ticket inclusief rode loper…… Ja daar werd ik lichtelijk zenuwachtig van aangezien de show bekend staat als het allergrootste rode loper evenement in heel Afrika! Het wordt op een aantal tv-zenders live uitgezonden en niet alleen in Oeganda. Maar ja, wanneer krijg je nou zo’n uitnodiging? Dus hup aan de slag voor een jurk want er zijn bepaalde kledingvoorschriften en een dergelijke jurk heb ik zeker niet in mijn kast hangen. Met Nancy en Robert heb ik een jurk ontworpen en zijn we stoffen gaan kopen. In verband met alle camera’s etc. kom je er ook niet vanaf met een beetje make up dus ik had ook iemand nodig die mijn haar en make up kon doen. Binnen een paar uur was alles geregeld en kon ik rustig wachten tot ik mijn debuut zou maken op de rode loper. Totdat het ene telefoontje van Brian kwam… Susan ik heb goed nieuws voor je… Gefeliciteerd, de Positive Change Award wordt dit jaar aan jou uitgereikt! Ik wist niet meer hoe ik het had en tranen rolden over mijn wangen. Dit was werkelijk de grootste kers op de taart die ik me maar kon wensen. 2019 is een moeilijk jaar geweest voor A Woman’s Worth en aangezien de financiële middelen niet toereikend zijn worden we genoodzaakt om misschien tijdelijk te stoppen. Ik mocht het nieuws maar met 2 teamleden delen en dit was misschien nog wel het moeilijkste. Ik had het wel van de daken kunnen schreeuwen omdat het team zo ontzettend hard heeft gewerkt de afgelopen maanden. Maar daar ging ik dan….. mijn haar en make up volledig in stijl en ik voelde me net een Hollywoodster in mijn glitterjurk op naar de rode loper…. Wat een ervaring! Precies zoals je het ziet op tv en vanuit allerlei hoeken werd er geschreeuwd om te poseren voor de camera. Te midden van bekend Afrika werden Jennifer en ik naar binnen begeleid en daar mochten we plaatsnemen tussen alle genomineerden. De Positive Change Award is 1 van de 2 awards waarbij er niet gestemd kon worden. De winnaars worden door een panel met zeer gerenommeerde mensen uit de mode-industrie bepaald. Dat maakte het voor mij extra bijzonder omdat dit hele grote namen zijn en die hebben dus besloten om de award aan Susan Geurts uit te reiken….. Ik had mijn speech goed voorbereid en ik was er klaar voor! Toen kwam het moment waarop de magische woorden “And the winner is….” werden uitgesproken. Ik maakte mijn weg naar het grote podium en met alle lichten en camera’s op me gericht vergat ik spontaan mijn speech. Ik ben gaan praten en kon me na afloop geen woord meer herinneren haha. Er lagen tientallen fotografen voor het podium en alles leek een film. Na de uitreiking kon ik gelijk door voor een tv-interview en ineens was ik dan de award-winnende Susan! Gelukkig was ik een van de eerste die een award in ontvangst mocht nemen dus ik heb volop van de rest van de show mogen genieten. En oh wat was het een spektakel! Er waren ontwerpers vanuit de hele wereld en zeker geen kleine namen. Het podium, licht en geluid werd gedaan door dezelfde organisatie die het ook bij ons deed en inmiddels weet ik dat de eigenaar een belangrijke rol heeft gespeeld voor mijn award. Ik zal foto’s en een korte video toevoegen zodat jullie een beter idee hebben van wat er allemaal gebeurde. Robert zat ook in de zaal maar door zijn enthousiasme vergat hij te filmen dus er is weinig materiaal bekend. Maar het staat in mijn geheugen opgeslagen en dit vergeet ik nooit meer! Enorm dankbaar en een enorme waardering voor het team! Dit gaat uiteraard groots gevierd worden! Ik heb ontzettend veel reacties gekregen en werd zelfs al een paar keer herkend… De mooiste reactie kwam van de kinderen thuis…. Auntie Susan!! You won the World Cup!!!

Morgen is het mijn verjaardag en terwijl je zou denken dat ik na de award weinig te wensen zou hebben, hebben ik er toch 1. Zoals ik al aangaf is het financieel een heel zwaar jaar geweest voor A Woman’s Worth en we hebben elke euro heel hard nodig op dit moment om ons werk voort te kunnen zetten. Het winnen van een award is meer dan fantastisch maar het levert helaas op dit moment geen geld op. Mocht je dus iets voor mijn verjaardag willen doen dan is een donatie zeer welkom. Onze campagne loopt nog steeds dus er kan via onderstaande link gedoneerd worden.

https://www.gofundme.com/manage/eduatie-voor-moeders-in-oeganda

Elke euro is meer dan welkom en uiteraard mag de link zo vaak mogelijk gedeeld worden!

Met een enorme verkoudheid ga ik mijn koffer inpakken en richting Nederland vertrekken zaterdag en ik kijk er naar uit om even rust te nemen. Het is een enorm hectisch jaar geweest maar ik ben heel erg trots op alle resultaten!!

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en de meeste van jullie zie ik in de komende weken!!


Liefs uit een stormachtig Jinja!


Susan





From the slum to the catwalk 2019

Een avond die werkelijk alle verwachtingen overtrof, 19 oktober 2019! Ruim 2 weken na de modeshow zitten we nog steeds op een soort van roze wolk en ik kan niet omschrijven hoe ontzettend trots ik ben op het hele team dat heeft meegewerkt aan de show! Ik zal een fot toevoegen en mijn gezicht spreekt boekdelen volgens velen….

De laatste loodjes voor de show waren enorm zwaar en ik weet niet of ik ooit voor meer uitdagingen in een korte tijd heb gestaan. Het leek een domino-effect van tegenslagen en uitdagingen en op een bepaald moment zag ik het niet meer zitten en zag ik de show in duigen vallen. Gelukkig heb ik een geweldig team om me heen die me hebben toegesproken en me voor een ultimatum stelde. Ja, dat werkt bij Susan wel dus heb ik mijn laatste energie bij elkaar gesprokkeld om ervoor te gaan en ik werd overdonderd door alle hulp die uit allerlei hoeken en gaten kwam in 24 uur tijd. Een paar dagen voor de show kwam ook de bevestiging dat de Nederlandse ambassade een financiële bijdrage zou doen en de ambassadeur aanwezig zou zijn bij de show. Nu schrijf ik al maanden dat het veel regent en nee dit is helaas niet veranderd. Sterker nog, de overheid gaf zelfs waarschuwingen af voor noodweer en dergelijke waarschuwingen zijn hier niet gebruikelijk. Net als vorig jaar was de modeshow buiten aan de oevers van de Nijl en hadden we weer een catwalk over het zwembad. Terwijl de laatste hand werd gelegd aan de outfits kwam het team uit Kampala alles opbouwen. Op vrijdagavond hadden we een repetitie en ik werd ineens heel erg nerveus. Iets wat niet heel vaak voorkomt…. Alles was zo ontzettend professioneel opgezet en de choreografie van de modellen was fenomenaal!! Ik besefte me ineens dat iedereen daar aanwezig was omdat ik de modeshow organiseer terwijl niemand ervoor betaald wordt. De catwalk, het licht, decor, etc. was allemaal zoveel grootster en mooier dan vorig jaar dat het bijna een droom leek. Zaterdagochtend werd ik wakker na een korte nachtrust… D-Day…. de zon schijnt….. maar niet voor lang want daar kwam het noodweer….. Waar de stress van mijn gezicht was af te lezen keek iedereen gespannen naar de lucht en er werden allerlei rituelen uitgevoerd om de regen te laten stoppen. En ja hoor, om 2 uur stopte het en konden de jongens verder met het opbouwen van het decor. Mijn jurk was ondertussen ook nog steeds niet klaar dus mijn stress werd verlegd naar een ander probleem. Eenmaal opgetut en wel was alles opgebouwd en ging de zon onder. Oh, ik zou zo graag willen dat ik jullie allemaal mee had kunnen laten kijken maar door het slechte weer was de internetverbinding heel slecht en konden we geen livestream doen. De gasten arriveerde en niemand kon geloven dat een dergelijk evenement in Jinja kon plaatsvinden. De ambassadeur was al zeer onder de indruk voordat de show überhaupt begon en langzaamaan verdwenen mijn zenuwen. Het was droog, iedereen was klaar en dus was het showtime! Dit jaar hadden we een traditionele dans- en drumgroep die de show opende met onze Afrikaanse kledinglijn. Alles klopte en ik zat samen met de vrouwen front row te genieten! Ik had een speech voorbereid maar door alle stress kon ik dat papiertje dus niet meer vinden en overdonderd door alles wat er gebeurde is het me blijkbaar gelukt om een waanzinnige speech neer te zetten. Na de show ben ik overladen met felicitaties en heel veel mooie woorden. Mijn telefoon stond niet stil en vanuit de hele mode-industrie in Oeganda kreeg ik berichten. Joram (de eigenaar van het modellenbureau) gaf al aan dat de hele industrie met 1 oog naar Susan Geurts keek maar ik had niet in de gaten wat er achter mijn rug om allemaal gaande was. De Nederlandse ambassade heeft al toegezegd volgend jaar weer te willen sponsoren en ik heb een zeer interessant gesprek met de ambassadeur gehad dus neem van mij aan dat er alweer genoeg uitdagingen op mijn pad zijn! De vrouwen raken ook niet uitgepraat over de show en ze hebben net als de rest zo enorm genoten! In de pop up shop hebben ze diverse items verkocht na de show en iedereen zag duidelijk dat de kwaliteit naar een volgend niveau was getild. Na de show was ik gesloopt en in combinatie met alle regen kwam er weer een griepje bovenwater. Mijn lichaam was duidelijk toe aan rust zullen we maar zeggen…. Maar ja, rusten is moeilijk als er zoveel nieuwe dingen op je pad komen en momenteel probeer ik alles op een rijtje te zetten om te kijken hoe we volgend jaar verder gaan met de modeshow. Het heeft een enorme potentie en mijn droom is om ooit alles 100% Oegandees te hebben dus vanaf het katoen en zijde omdat dit hier verbouwd wordt. Ik heb ondertussen al een aantal gesprekken gehad en volgend jaar wordt het hoe dan ook groter en beter! Ik ontmoet de meest interessante mensen en leer zoveel nieuwe dingen dat het alle stress meer dan waard is geweest! Ik heb een korte video en foto’s toegevoegd zodat jullie in ieder geval een impressie hebben van wat er zich hier op 19 oktober heeft afgespeeld.

Terwijl de Sint en Kerstman alweer bijna voor de deur staan betekent dit ook dat wij terugblikken en plannen voor 2020 aan het maken zijn. Volgend jaar bestaan we 5 jaar en inmiddels hebben ruim 100 vrouwen succesvol deelgenomen aan ons programma. Uiteraard hopen we volgend jaar weer minimaal 30 vrouwen op te leiden tot succesvol onderneemster. Helaas kunnen we dit niet zonder financiële hulp. Onze onlinecampagne is weer van start en bij deze wil ik jullie vragen om een donatie te doen zodat we onze doelen voor volgend jaar ook kunnen realiseren. Echt elke euro is meer dan welkom en alle beetjes baten! Natuurlijk mag de campagne ook gedeeld worden via allerlei social mediakanalen. We verloten een hele prijs onder de mensen die de campagne delen en je kunt een fotosessie met een professionele fotograaf winnen! Ik zou zeggen, doneren en delen maar! https://www.gofundme.com/manage/eduatie-voor-moeders-in-oeganda

Over een paar weken is het weer tijd om een dikke winterjas aan te trekken en een frikandel speciaal te eten en ga ik even lekker relaxen in Nederland dus wellicht tot dan!!


Liefs uit Jinja

Er is een eerste keer voor alles....

Er is een eerste keer voor alles en na 6 jaar was het helaas een paar weken geleden zover, malaria…..  Waar ik in het begin toch echt dacht dat ik een griepje onder de leden had werd na een paar dagen toch wel duidelijk dat er iets anders aan de hand was toen ik ineens 40 graden koorts kreeg

Vroeg in de ochtend heb ik Ernest (de buurman) gebeld en binnen 5 minuten stond hij aan mijn deur omdat ook hij wist dat er iets niet goed was. De prioriteit was om naar het ziekenhuis te gaan voor een officiële check en niet veel later zaten we in de auto onderweg naar de dokter. Na een simpele bloedtest kwam de uitslag van een flinke zogenoemde  ++ malaria. Ik had dus meteen een heftige variant te pakken en de artsen konden bijna niet geloven dat het mijn eerste keer was. Door de aanhoudende regen (het regent echt al maanden) zijn er veel muggen en het aantal malaria gevallen is 40% hoger dan normaal in deze tijd van het jaar. Na een paar keer flauwvallen en met een flinke dosis medicatie mocht ik weer naar huis en moest ik na 3 dagen terugkomen. Ik ben in mijn leven best weleens flink ziek geweest en ik heb ook meerdere operaties ondergaan maar malaria is toch wel iets anders! Door de hoge koorts leek het of ik op een andere planeet was en ik heb 48 uur niet kunnen slapen. Ik kon alleen maar bibberen in mijn bed en dat bibberen is misschien nog wat lichtelijk uitgedrukt en het leek af en toe wel een kleine aardbeving…. Iedereen raakte wat in paniek en de kinderen van de buren rende elke keer naar de poort als er iemand binnenkwam om te vertellen dat ze stil moesten zijn want hun “auntie Susan” was ziek! Gelukkig sloeg de medicatie redelijk snel aan en na 2 dagen ging de koorts eindelijk weg. Toen ik na 3 dagen op controle ging waren de artsen verbaasd dat alle parasieten uit mijn bloed verdwenen waren. Ik voelde me nog steeds alles behalve goed maar het nieuws dat de medicatie dus werkte was een enorme opluchting. Malaria is in Oeganda nog steeds doodsoorzaak nummer 1 en ik snap nu waarom. Je moet er enorm snel bij zijn en niet te lang wachten. Ik had mijn griep verhaal nog uitgelegd en de dokter moest al lachen want de griep kennen ze hier niet eens. Het is een simpele verkoudheid of malaria hier…. Na anderhalve week thuis te zijn geweest dacht ik dat het allemaal wel weer ging en dat ik ook mijn eigen boodschappen weer kon gaan doen. Al na 50 meter lopen begaf ik het bijna en alles begon te duizelen…. Ik voelde me zo’n enorme sukkel aangezien de meeste mensen hier na een paar dagen met malaria in bed te hebben gelegen gewoon weer aan het werk gaan. De artsen vertelde me al dat de eerste keer het allerergst is en vooral voor mensen die niet uit een malaria gebied komen.  Dat heb ik dus geweten……….. Alle rode bloedlichaampjes worden vernietigd met als gevolg dat ik dus enorme bloedarmoede had. Ik moest aan een speciaal dieet en ter aanvulling aan de ijzertabletten. Na 3 weken voelde ik me weer een beetje mens en kwam mijn energie eindelijk terug. Tot op de dag van vandaag is mijn eetlust nog niet wat het zijn moet en het herstel kan weken duren. Ik ben nu inmiddels wel volledig ingeburgerd denk ik maar ik hoop toch echt dat het de laatste keer was!

Terwijl ik thuis aan het bijkomen was van de malaria was het team druk met het werven van een nieuwe groep en inmiddels is de 7e groep met 16 enthousiaste vrouwen begonnen met het programma! Doordat de resultaten steeds zichtbaarder zijn wordt het wervingsproces ook iets gemakkelijker. Het blijft nog steeds een uitdaging om heel duidelijk te vermelden dat we geen geld of lening verstrekken omdat veel andere projecten dat wel doen. Ondertussen komt de modeshow ook heel dichtbij en met nog maar een paar dagen te gaan word ik steeds nerveuzer. De tickets zijn sinds een week in de verkoop en er zijn er al behoorlijk wat verkocht. We hebben een beperkte beschikbaarheid omdat we maximaal 200 mensen kunnen hosten. Doordat ik ruim 3 weken uit de running was liepen we achter op schema en dat zorgde voor een aantal zeer stressvolle momenten. We hebben een afspraak gehad bij een van de grootste radiostations en momenteel wordt de show volop op de radio gepromoot! Aanstaande dinsdag wordt ik geïnterviewd en maak ik dus mijn radiodebuut!

De show levert nu al veel bekendheid op voor A Woman’s Worth en in Jinja sta ik inmiddels bekend  “de mevrouw van de modeshow” ……… Het hele team is momenteel bezig met het afwerken van alle outfits en er wordt heel hard gewerkt. Iedereen begint lichtelijk onrustig te worden en de vrouwen zijn al weken bezig met hun eigen jurk, schoenen, haar, make up en sieraden. De workshops op vrijdag en zaterdag zijn heel leuk en het is mooi om te zien hoe zelfverzekerd de vrouwen tegenwoordig zijn. De ontwerpers hebben ze regelmatig in het diepe gegooid waardoor ze dus  vaker zelfstandig aan het werk moesten. Dit heeft zijn vruchten afgeworpen en ik kan niet wachten om alle outfits op de catwalk te zien volgende week. Er is ontzettend veel aandacht aan alles besteed en iedereen is aan het aftellen. Ik heb veel mensen ontmoet in de afgelopen maanden en ik kom in een hele nieuwe wereld terecht! Ik ben al uitgedaagd om volgend jaar een fashion week in Jinja te organiseren en ik moet toegeven dat ik het niet ondenkbaar vind…. De eigenaar van het modellenbureau is inmiddels een goede vriend geworden en we zijn samen op een missie. Zijn modellen veroveren de wereld en sommige modellen die vorig jaar nog onze show liepen doen nu de grote shows in New York, Parijs en Milaan voor GUCCI, Prada, Yves Saint Laurant, etc. De Oost Afrikaanse mode-industrie is heel erg in ontwikkeling en ik vind het een geweldige uitdaging om daar met de vrouwen onderdeel van te mogen zijn. Ik heb dit jaar mijn eigen jurk ontworpen en momenteel wordt er door de vrouwen de laatste aanpassing aan gedaan. Op de gastenlijst staan inmiddels een paar grote namen in de mode-industrie en ook ontbreken belangrijke potentiele sponsoren niet! We hebben in ieder geval een paar bevestigingen ontvangen van een aantal banken en ik verwacht ook een bevestiging van de Nederlandse Ambassade. Door allerlei toestanden en tegenslagen waren we dit jaar te laat voor sponsoring vanuit de ambassade maar ze hebben toegezegd volgend jaar van de partij te zijn en ons te willen helpen om het concept naar een hoger niveau te tillen. Ik ben gezond gespannen voor de show en ik heb het gevoel dat er veel positiefs uit gaat komen. Des te belangrijker het was om alles op alles te zetten om de show door te laten gaan! Net als vorig jaar zal de show volgende week zaterdag (19 oktober) weer live via Facebook te zien zijn. Het begint om 18 uur Nederlandse tijd dus ik zou zeggen: maak er een gezellige avond van en geniet met ons mee via www.facebook.com/awomansworthuganda

Na de show neem ik minimaal een week vrij aangezien het de afgelopen tijd enorm druk is geweest en ik 7 dagen per week werk. Ondertussen heb ik ook weer een aantal studenten van het Windesheim College in Zwolle hier dus ik verveel me niet! Na de show laat ik alles eens even bezinken en hopelijk komt de zon ook eindelijk eens een keer terug naar Oeganda zodat ik kan relaxen bij het zwembad!

Fijne zondag!


Liefs uit Jinja!

4 jaar A Woman's Worth!

Na een relaxte vakantie in Nederland ben ik inmiddels weer volop aan het werk! De 3 weken in Nederland zijn voorbij gevlogen maar ik heb genoten van de rust en kon met een opgeladen batterij (en een vertraging van 24 uur met de KLM) weer naar huis. Meteen na aankomst stonden de examens van de vrouwen op het programma. Altijd een bijzonder moment want dan zie je ineens hoe ze zijn veranderd in een paar maanden tijd. In de groepssessie zien we het ook wel maar het wordt pas echt duidelijk als ze op kantoor hun kasboek en ondernemersplan komen presenteren. Voor velen een zenuwslopende aangelegenheid maar ik kan niet anders zeggen dan dat ze zich er ontzettend goed doorheen hebben gesleept! Waar het precies aan ligt weten we nog niet maar het was duidelijk de beste groep ooit! Ze hebben zo’n enorme vooruitgang geboekt! Niet alleen zijn hun bedrijven uitgebreid en hebben ze realistische doelen gesteld maar ook op persoonlijk vlak zijn ze enorm veranderd. Het is heel mooi om te zien hoe ze steeds meer zelfvertrouwen krijgen en voor zichzelf op durven te komen. Een van de deelneemsters heeft in een paar maanden een hele nieuwe winkel opgezet en maakt vanaf het begin af aan winst! Ze had voorheen nooit nagedacht over een dergelijke winkel maar toen we haar steeds meer gingen vragen wat ze nou werkelijk wilde doen kwamen er allerlei ideeën. Dit zijn de zogenaamde krenten uit de pap en voor een vrouw die zorgt voor 11 kinderen en “even” een extra bedrijf opstart kan ik alleen maar mijn petje afnemen. Daarnaast hadden we ook onze “oma Faith”. Ze heeft de basisschool nooit af kunnen maken omdat haar ouders het geld gingen investeren in haar broers (iets wat helaas tot op de dag van vandaag voorkomt). Ze heeft nooit meer de mogelijkheid gehad om terug te gaan naar school en greep de kans om aan ons programma deel te nemen dan ook met 2 handen aan. Afgelopen zaterdag ontving ze haar allereerste diploma en ik weet niet wie er trotser was, zij of ik….. Vaak zijn we heel erg gefocust op de ontwikkeling van hun bedrijf maar voor velen is het ook een enorme persoonlijke overwinning die vervolgens zoveel zelfvertrouwen geeft dat het een positieve invloed heeft op hun bedrijf.

Zaterdag was de dag dat ik voor de 6e keer diploma’s uit mocht reiken en het blijft een bijzonder moment. Vandaag is het precies 4 jaar geleden dat ik bij de notaris zat om A Woman’s Worth op te richten en we inmiddels aan 90 vrouwen een diploma uit mogen reiken. De afgelopen dagen is er veel door mijn hoofd gegaan. Het is een avontuur met de nodige ups-and-downs maar ik had nooit durven dromen dat A Woman’s Worth zou worden wat het nu is. En dit is pas het begin… Er zijn zoveel mooie ontwikkelingen gaande dit jaar en ik ben heel trots op alle resultaten die we hebben behaald met het hele team. Er komen regelmatig slapeloze nachten aan te pas als het geld op de rekening weer op dreigt te raken en het leven in een corrupt land vergt soms ook de nodige zweetdruppels en irritaties. Maar ondanks alles had ik me geen betere beslissing kunnen voorstellen. Mijn leven is 180 graden omgedraaid en Oeganda is thuis geworden. Ik voel me net zo thuis in de sloppenwijken als in de luxe winkelcentra in Kampala en ik maak dingen mee die ik anders nooit mee zou mogen maken. Ik heb in de afgelopen jaren zoveel bijzondere mensen ontmoet en er komt altijd weer een nieuwe uitdaging op mijn pad.

Inmiddels zijn de inschrijvingen voor de volgende groep ook al in gang gezet dus binnenkort hebben we 100 leden! De impact van het programma gaat uiteraard verder dan de vrouwen en gezien het feit dat ze gemiddeld minimaal 4 of 5 kinderen hebben gaat de impact ruim over de 500! Iets waar we niet dagelijks bij stilstaan maar uiteraard profiteren de kinderen van de vrouwen ook van het programma aangezien het gezin financieel stabieler wordt.

De komende maanden zullen voor mij vooral weer in het teken staan van de modeshow. De collecties zijn klaar en de vrouwen zijn druk met het maken van alle outfits. Er zitten echt geweldige en verassende ontwerpen tussen! Elke zaterdag komen alle vrouwen bij elkaar om in ons atelier alles voor te bereiden en ze zijn zelf ook al druk bezig met het maken van hun eigen outfits. Vorig jaar ging alles last minute maar dit jaar weten ze waar ze het voor doen. Ik ben nog druk bezig met het regelen van de sponsoren maar inmiddels zijn er ook wat grote namen aan het team toegevoegd. We hebben een bekende vrouwelijke radio DJ die de show gaat presenteren en het radiostation waar ze voor werkt heeft aangegeven dat ze graag betrokken willen worden bij de show en ze zullen gratis reclame gaan maken! Ondanks dat de tickets pas in september in de verkoop gaan zijn er al heel wat mensen die hun ticket hebben gereserveerd! Ik weet niet wat de show dit jaar allemaal gaat brengen maar het gaat ongetwijfeld weer heel wat teweeg brengen. Terwijl ik dit verhaal schrijf zit ik ook vol spanning te wachten op een telefoontje van de manager van een van de bekendste bands in Oeganda of ze gratis willen optreden tijdens de show dus hopelijk heb ik vanavond nog wat extra te vieren!

Waar in Nederland de ene na de andere hittegolf voorbij komt regent het hier al maanden. Het heeft behoorlijk wat invloed op ons werk want als het hier regent kun je werkelijk geen kant op. Het is een grote modderboel en alles ligt stil. Het klimaat is duidelijk wereldwijd in de war want normaal zijn juni, juli en augustus de droge maanden hier. Nou heb ik toch niet al teveel tijd om bij het zwembad te gaan liggen maar een beetje zonneschijn vind ik toch wel lekker!

Speciaal voor ons 4-jarig jubileum hebben we een campagne waarbij je al vanaf €4 per maand donateur kan worden van A Woman’s Worth. Mocht je ons werk willen steunen met een financiële bijdrage dan kan dat via onderstaande link!

https://www.geef.nl/nl/doneer?charity=8044&mode=e&amount=4&paymentType=collection

Bij deze wil ik iedereen bedanken die op wat voor manier dan ook heeft meegewerkt aan A Woman’s Worth want zonder hulp is het een onmogelijke opgave!!

Ik ga zo met een wijntje proosten op onze 4e verjaardag en de behaalde succes!


Liefs uit Jinja!

Tijd om te oogsten!

De paashaas staat inmiddels voor de deur, maar bij deze dan toch mijn eerste update van 2019! 

Na een hectische start lijkt nu de ene na de andere nieuwe uitdaging zich aan te dienen. Na mijn vakantie in Nederland diende 2 teamleden onverwacht hun ontslag in en dat zorgde voor een onstuimige start van het jaar. Het had vooral te maken met de beperkte mogelijkheden die we kunnen bieden aangezien we ons momenteel alleen parttime medewerkers kunnen veroorloven. Sinds februari hebben we 2 nieuwe maatschappelijk werksters in dienst en Gloria en Solome pakken het goed op en zijn inmiddels al helemaal ingeburgerd. Op 15 februari is de inmiddels 6e groep gestart en dit betekend dat we inmiddels 90 leden hebben. Later dit jaar zullen we dus de 100e deelneemster verwelkomen en ik gok zomaar dat we daar een speciaal feestje van maken!

Inmiddels is de datum voor de volgende modeshow ook bekend en op 19 oktober zullen alle ogen in de mode-industrie zich weer op Jinja richten. We hebben al de nodige vergaderingen gehad en ik kan alleen maar zeggen dat dit jaar nog spectaculairder wordt dan vorig jaar! Door de modeshow heb ik veel nieuwe contacten kunnen leggen en we hebben blijkbaar toch behoorlijk wat teweeg gebracht. Er zijn een aantal teamleden toegevoegd en een daarvan is een zeer succesvolle modeontwerper uit Congo. Elie Aganze is werkzaam in Kampala en heeft onlangs een internationale prijs gewonnen en zal volgend jaar zijn collectie showen tijdens de New York Fashion Week. Hij is gespecialiseerd in mannenmode en dit was een van de dingen die ik heel graag toe wilde voegen. De vrouwen zijn enthousiaster dan ooit tevoren en het is geweldig om te zien hoe ze steeds creatiever worden! Ik heb er weer een uitdaging bij om voldoende sponsoring te zoeken voor de show maar ik ben niet vies van een uitdaging dus ga deze vol goede moed aan!

Een andere nieuwe uitdaging bracht me naar Fort Portal in het Westen van Oeganda. Net voor kerst ontmoette ik de Oegandese eigenaar van een van de grootste koffie exporteurs en hij was zeer geïnteresseerd in het werk van A Woman’s Worth. Ze kopen de koffiebonen van de veelal vrouwelijke koffieboeren en in een gebied van 90km bij 120km werken ze met 3.000 boeren. Het is een waanzinnig mooi gebied en Fort Portal staat bekend om zijn thee- en koffieplantages. Inmiddels heb ik er 2 volledig verzorgde weekend doorgebracht voor onderzoek en het is een waar avontuur! Nou drink ik elke dag wel een kop koffie maar nooit stond ik er zo bij stil wat er allemaal aan vooraf ging voordat ik die koffie in mijn kopje schenk… Het bedrijf wat mij inhuurt voor onderzoek wil meer doen voor de koffieboeren en zoals het er nu uitziet zal ik een training samen gaan stellen die in lijn ligt met de training van A Woman’s Worth. Inmiddels heb ik met 150 koffieboeren gesproken en het was bijna een sprookje. De grond is enorm vruchtbaar en het is groener dan groen, de lucht schoner dan schoon en de uitzichten adembenemend. Met een privéchauffeur en tolk gingen we de bergen in (want hoe hoger hoe beter de kwaliteit van de koffie) om met zoveel mogelijk vrouwen te spreken. Ik probeer momenteel te achterhalen tegen welke problemen ze aanlopen en hoe deze situatie verbeterd kan worden. Veel vrouwen hebben een lening en hier willen ze uiteraard vanaf. Zoals bijna overal hier kwam ik ook daar snel tot de conclusie dat het probleem zich afspeelt in de sociale omgeving. HIV is een enorm probleem en vaak een reden waarom men zich niet op het bedrijf kan richten. Ook is het relatief zwaar werk en als er geoogst moet worden dan zorgt het nogal eens voor problemen om de koffiebonen naar het verzamelpunt te brengen. Daar hadden we gelijk een oplossing voor aangezien ik wist dat ze in Oost-Oeganda ezels gebruiken voor dit soort werk. Ze gaan het proberen dus als het succesvol is dan zal ik voor altijd herinnerd worden als de blanke die de ezel introduceerde haha. De komende maanden zal ik regelmatig naar Fort Portal afreizen voor onderzoek en ik moet zeggen dat het erg fijn is om ook even met iets anders bezig te zijn en uiteraard zijn de extra inkomsten ook zeer welkom.

Na al het goede nieuws kwam er helaas ook verdrietig nieuws. Tijdens een workshop voor de modeshow kwam Ven, een van de naaisters, niet opdagen en we konden haar niet bereiken. In de middag kregen we te horen dat haar zoon haar dood in huis had aangetroffen. Ven was een zeer bekende naaister in de wijk en ze was sinds 2016 een boegbeeld van A Woman’s Worth. Een paar dagen later kregen we nog meer slecht nieuws en Rose, een van de vrouwen uit dezelfde groep als Ven, had haar zoon van 11 jaar verloren aan de gevolgen van HIV omdat ze geen geld had om op tijd naar het ziekenhuis te gaan. Ik ben een paar dagen van slag geweest van al het slecht nieuws en het heeft een behoorlijke indruk op me gemaakt. Aangezien iedereen hier in zijn geboorteplaats begraven wordt was het voor bijna niemand mogelijk om naar de begrafenis van Ven te gaan omdat ze uit het Noorden komt. Afgelopen weekend hebben we voor de vrouwen een informele herdenkingsdienst gehouden en ondanks dat het erg emotioneel was, was het een mooie bijeenkomst. Het was voor mij extra emotioneel om te zien hoe sterk de band is tussen de vrouwen en hoe we een hele eigen “familie” hebben gecreëerd.

Waar ik vaak roep dat mijn leven een soort van wilde achtbaan is was dit de afgelopen weken zeker zo. Tussen al het slechte nieuws door kreeg ik een zeer uniek en vooral onverwachts aanbod (ondertussen ben ik ook nog aangevallen door onze eigen waakhond maar na de nodige antibiotica ben ik weer op de been en uit Nederland kreeg ik het nieuws dat mijn vader was opgenomen in het ziekenhuis maar gelukkig gaat dat weer stukken beter en is hij weer thuis!). A Woman’s Worth is gevraagd om officiële en exclusieve partner in Oeganda te worden voor Women’s Entrepreneurship Day (WED). WED is een initiatief van de Verenigde Naties en wordt vanuit hun hoofdkantoor in New York aangestuurd en wordt in 144 landen gevierd. We gaan de komende maanden ondersteuning bieden bij een landelijk onderzoek om te kijken wat de grootste problemen zijn in de diverse delen van het land. We hebben inmiddels ruim 3 jaar ervaring en dus inmiddels heel wat kennis. Dit is blijkbaar niet onopgemerkt gebleven. Ik zal regelmatig op mogen treden bij officiële gelegenheden en de resultaten van het onderzoek zijn ook voor ons zeer nuttig. Ik weet nog niet helemaal wat ons allemaal te wachten staat maar dat het een geweldige uitdaging is moge duidelijk zijn! Alsof dat nog niet genoeg was ben ik tijdens de Paasdagen de puntjes op de i aan het zetten voor een presentatie voor potentiële sponsoren in Oeganda. Ook hier heb ik de krenten uit de pap en zo sta ik dinsdag voor afgevaardigden van de Verenigde Naties, de grootste banken en een aantal ambassades mijn verhaal te doen over A Woman’s Worth. Ze hebben allemaal bevestigd te komen en er zijn geen andere projecten vertegenwoordigd dus er zal hoe dan ook wel iets positiefs uitkomen. Ik weet niet helemaal hoe ik ineens van geen sponsoring in Oeganda naar de grootste potentiële sponsoren ben gegaan maar laten we maar zeggen dat al het harde werk zijn vruchten begint af te werpen. Als we de sponsoring krijgen die we hebben aangevraagd dan hebben we binnen een paar maanden een officiële handleiding met een copyright. Dat is voor mij de kers op de taart want ons programma blijft nog steeds uniek in zijn soort hier en daar ben ik enorm trots op! Als we eenmaal een copyright hebben dan kunnen we het ook verkopen aan andere projecten en dan is het dus een extra inkomstenbron.

2019 blijkt van alles voor mij en A Woman’s Worth in petto te hebben en ondanks dat het soms vermoeiend is krijg ik er ook heel veel energie van! Bij deze wens ik jullie allemaal fijne Paasdagen en ik zal jullie wat vaker op de hoogte houden van alle ontwikkelingen hier!

Liefs uit Jinja

Feest, feest, feest!

Hallo!

Na een druk maar succesvol jaar is het bijna tijd voor vakantie! De afgelopen dagen stonden in het teken van feest en dit zal de komende weken nog even doorgaan! Zaterdag hebben we voor de 5e keer diploma’s uit mogen reiken en het was wederom een mooie dag. Volgens traditie waren de vrouwen vroeg in de ochtend al begonnen met het bereiden van het feestmaal! Vervolgens is iedereen zich gereed gaan maken voor de ceremonie en kwamen de vrouwen opgedoft terug voor hun speciale moment. Zoals elke ceremonie begonnen we met het zingen van het volkslied en een openingsgebed. Vol trots kwamen de vrouwen hun diploma in ontvangst nemen en na afloop werd er uiteraard cake gegeten! Ineens besefte ik me ook hoe bijzonder het is dat er al 75 vrouwen hebben deelgenomen en we volgend jaar de 100e deelneemster gaan verwelkomen. We werken met de vrouwen maar uiteraard heeft dit invloed op het hele gezin dus we hebben uiteindelijk al honderden mensen kunnen helpen! Iets om heel erg trots op te zijn!!

De afgelopen weken hebben de vrouwen hun examen gedaan en dit is elke keer weer een mooi moment. Dan wordt echt duidelijk wat ze hebben geleerd en hoe ze zijn gegroeid op allerlei vlakken. Grace was dit keer de grote verrassing! Tijdens de trainingen was ze altijd erg verlegen en stil en tijdens haar presentatie stond ze daar ineens vol zelfvertrouwen haar ondernemersplan en kasboek te presenteren! Als naaister had ze uiteraard een mooie outfit voor zichzelf gemaakt en Grace zal volgend jaar ook mee gaan helpen tijdens de voorbereidingen voor de modeshow. Josphine kwam door het bijhouden van een kasboek tot de conclusie dat ze eigenlijk een hele goede zakenvrouw is! Sinds ze alle inkomsten en uitgaven opschrijft is ze zich heel erg bewust van haar uitgavenpatroon en ze heeft de nodige besparingen kunnen doen waardoor ze meer geld apart kan leggen om te sparen voor haar doelen voor volgend jaar. Sarah had grondig onderzoek marktonderzoek gedaan en kwam met een mooi en realiseerbaar plan. Dagelijks komen er veel mensen van alle eilandjes in het Victoriameer naar Jinja om boodschappen te doen en sommige producten moeten in het centrum gehaald worden omdat ze bij de kleine haven niet of beperkt beschikbaar zijn. Sarah wil volgend jaar dus daar haar winkeltje openen zodat mensen al hun boodschappen in daar kunnen doen en ze dus geen geld uit hoeven te geven aan transport naar het centrum. Een mooi en realiseerbaar plan en er zaten een aantal hele pientere dames in deze groep! Alle vrouwen hebben op hun eigen manier iets geleerd. De een is op persoonlijk vlak enorm gegroeid en de ander heeft mooie stappen gemaakt in haar bedrijf. Uiteraard blijven we de vrouwen volgen om ze waar nodig van extra advies te voorzien. Er was ook nog iets anders speciaal aan deze groep. Voor de eerste keer hadden de vrouwen een cadeau gekocht voor alle teamleden om ons te bedanken en dit maakte de nodige indruk!

Na het feest zaterdag was het zondag wederom tijd voor een ander feest! Trouwen is hier een wat complexer gebeuren dan in Nederland en er gaan een aantal ceremonies aan vooraf voordat je iemand officieel je man of vrouw mag noemen. Ernest had na lang sparen genoeg geld om de “bruidsschat” te betalen dus het was tijd voor de traditionele ceremonie! Ik heb in al die jaren nog nooit een traditionele bruiloft bijgewoond en dus had ik ook geen geschikte outfit want je mag alleen komen in de juiste klederdracht. Ernest en ik zijn al 5 jaar vrienden en naast dat ik zijn “baas” ben, is hij mijn “huisbaas” en aangezien we op hetzelfde terrein wonen ben ik ook “tante Susan” voor zijn 3 kinderen. Eenmaal opgedoft voor het feest was mijn dag al goed toen de kinderen me vol verbazing aankeken en riepen: ooohhh tante Susan, wat zie je er mooi uit! Het zou niet de eerste keer zijn geweest als ze hadden gezegd dat ze het niet mooi vonden dus het was wel degelijk een compliment haha. Om uit te leggen hoe die hele ceremonie in zijn werk gaat heb ik heel wat woorden nodig want het lijkt in de verste verte niet op een Nederlandse bruiloft. Het feest is bij de ouders van de bruid en er moet ter plekke onderhandeld en toestemming verkregen worden. Er worden bepaalde eisen gesteld aan de cadeaus en zo was het vee al eerder geleverd. Met zakken suiker, rijst, kippen, zeep, etc vertrokken we naar het dorpje net buiten Jinja. Het was al een hele attractie uiteraard dat er een blanke was en spontaan werd ik uitgeroepen tot eregast wat betekende dat ik vooraan in de grote stoel mocht zitten. Iets waar ze mij nooit echt blij mee maken maar inmiddels weet ik ook dat het op dit soort feesten eerder regel dan uitzondering is als ik verschijn. Faith (de bruid) zit binnen met haar ouders en komt af en toe naar buiten voor een ceremonie. De ouders van de bruid zijn niet zichtbaar op deze dag en dit was voor mij allemaal een nogal onbegrijpelijk iets. Gelukkig zat er iemand naast me die het nodige kon vertalen en uitleggen. Na uren onderhandelen en allerlei traditionele handelingen en theater werd het huwelijk goedgekeurd!! Ondanks dat ik niet alles heb meegekregen was het een hele bijzondere ervaring! Je gaat als familie zijnde de bruid ophalen en de 2 families zitten in een tent tegenover elkaar. Aanstaande zondag is de laatste ceremonie in de kerk en dan zal Faith de bruidsjurk dragen die voor de modeshow is ontworpen!

Volgende week staat er nog een feest op het programma en op 19 december vier ik mijn 40e verjaardag! Op z’n Oegandees zijn er nog geen plannen gemaakt maar er zal ongetwijfeld een taart en een borrel aan te pas komen! Op deze dag eindigt ook onze crowdfundingcampagne om geld op te halen voor A Woman’s Worth. We willen heel graag de 100e deelneemster verwelkomen en ondanks dat we al een paar hele mooie donaties hebben ontvangen zijn we er nog niet. We moeten minimaal 80% van ons doel halen om het geld te ontvangen dus dat betekend dat we nog €700 nodig hebben. We zijn ruim over de helft en echt elke euro is heel erg welkom! Het mooiste cadeau voor mijn 40e verjaardag zou zijn als we in ieder geval de 80% halen! Donaties kunnen gedaan worden via onderstaande link en uiteraard mag het linkje zo vaak mogelijk gedeeld worden!

https://onepercentclub.com/nl/projects/awomansworth

Vrijdag sluiten we het project tot 7 januari en op 24 december stap ik voor 3 weken in het vliegtuig naar Amsterdam! Het is een heel druk maar zeer succesvol jaar geweest voor A Woman’s Worth en ik ben wel toe aan vakantie! Ik kijk niet zo uit naar de kou maar een frikadel speciaal zal me weer lekker smaken! Ik wens iedereen bij deze alvast hele fijne feestdagen! Wellicht tot in Nederland!

Liefs uit een regenachtig Jinja!